a9ebda2a785053b12a41b6412d37b676.png

Για να ξεκινήσω να διαβάζω μια σειρά μυθιστορημάτων πρέπει μέσα σε αυτά να εντοπίσω κάτι το αξιοσημείωτο. Κάτι το εξαιρετικά ενδιαφέρον που θα μου κεντρίσει την περιέργεια για να δω τι συμβαίνει παρακάτω.  Θα πρέπει να αγγίζει τόσο προσεκτικά την ζωή και την καθημερινότητα των ηρώων της ιστορίας, ώστε να πω, χαλάλι ο κόπος, ο χρόνος και η χαμένη ευκαιρία να γνωρίσω την γραφή ενός άλλου συγγραφέα.

Στην περίπτωση της Πασχαλίας Τραυλού τι έχει συμβεί. Ξεκίνησε στο θεοί από στάχτη να γράφει και να μας αφήνει να νιώσουμε πράγματα που λίγο πολύ όλοι έχουμε νιώσει. Θες η προσφυγική ρίζα των περισσοτέρων και οι αφηγήσεις των δικών μας ανθρώπων. Θες οι τόνοι βιβλίων που ήδη έχουν γραφτεί και περιέχουν μια παρόμοια ιστορία –και μεταξύ μας, τα προσφυγικά ρεύματα αποτελούν εγγύηση στο να γίνει ένα βιβλίο best seller.

Εδώ, όμως, είναι που ξεκινά το διαφορετικό στην γραφή της. Η Τραυλού, αφήνει κατά μέρους εθνικότητες και θρησκευτικό υπόβαθρο. Ανυψώνει την αδελφοσύνη, την συμπόνια, την φιλία και την οικογένεια –χωρίς να μιλάει για την αγία ελληνική και μη εξαιρετέα- και στήνει πορτρέτα ανθρώπων που χαρακτηρίζονται από την εσωτερικό τους κόσμο, τις πράξεις και το θυμικό τους, χωρίς να είναι κατ’ αποκλειστικότητα φερέφωνα των κοινοτήτων τους.

Στο «Άνθρωποι από στάχτη» βλέπουμε την συνέχεια της ιστορίας που είχε ξεκινήσει στο «Θεοί από στάχτη». Διαβάζουμε την εξέλιξη της ζωής των ηρώων. Τα πάθη και τα λάθη τους. Τις ανησυχίες και τους φόβους. Περιδιαβαίνουμε στα σοκάκια της εξέλιξης της ζωής τους. Και μαζί, βλέπουμε και την εξέλιξη των κοινωνιών και τα όσα προβλήματα ήρθαν.

Ξέρω, ότι στην παρούσα φάση σας έχω τρομάξει γιατί σας μιλάω για την συνέχεια μιας ιστορίας. Εδώ, όμως, εντόπισα, το πιο όμορφο κομμάτι της γραφής της Πασχαλίας. Το βιβλίο, αποτελεί συνέχεια, μα παραμένει αυτόνομο. Διαβάζεται και μπορεί να κατανοηθεί εξίσου καλά χωρίς να έχει προηγηθεί η επαφή με την ιστορία που προηγήθηκε.

Με καίριες αναδρομές και με την συνεχή εξέλιξη και ενδυνάμωση των οικογενειακών δέντρων, ο αναγνώστης καταφέρνει να μην χάσει στιγμή της δράσης. Ανά τακτά διαστήματα μπορεί να αναγνωρίσει τους δεσμούς που εντοπίζονται μεταξύ των ηρώων και να συνεχίσει αβίαστα μέχρι να φτάσει στο τέλος.

Η γραφή της Τραυλού είναι άρτια και ποιοτική. Χωρίς λάθη τρανταχτά και συντακτικές ατασθαλίες, στήνει μια ιστορία σε γερά γλωσσικά θεμέλια. Πλήρως αποκομμένη από ιδιώματα και απαρχαιωμένα γλωσσικά μοτίβα, δημιουργεί μια αφήγηση ανάλαφρη που δεν απαιτεί την πλήρη αφοσίωση του αναγνώστη, ενώ του δίνει την δυνατότητα να χαλαρώσει χωρίς να ανατρέχει κάθε στιγμή σε γλωσσάρια και σχεδιαγράμματα για να δει τι ακριβώς συμβαίνει.

Κλείνοντας, το «Άνθρωποι από στάχτη» είναι ένα βιβλίο που δεν θα πάει χαμένο. Θα το χαρείτε και θα το θυμάστε για καιρό. Και σίγουρα, θα το προτείνετε σε κάποιον. Άλλωστε, τώρα που ανοίγει ο καιρός, όλοι έχουμε ανάγκη από ανάλαφρες στιγμές ανάγνωσης.