woman-watching-sunset

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, θυμάμαι να περνάω πολύ καιρό στα νοσοκομεία, με τους γιατρούς πάνω απο το κεφάλι μου να μιλάνε για ακατανόητα πράγματα που έπρεπε να μου κάνουν. Βλέπεις είχα την ατυχία (ή την τύχη αναλόγως πως το βλέπει κανείς) να γεννηθώ με μια ασθένεια.  Θυμάμαι πως έπρεπε να παλεύω καθημερινά με κάτι, να προσδοκώ με υπομονή μια λύση στο εκάστοτε πρόβλημα που προέκυπτε. Και πάντα να αντέχω με το χαμόγελο στα χείλη, χωρίς γκρίνια, χωρίς αγκομαχητά. Όπως εγώ έτσι και άλλες τόσες χιλιάδες άτομα παλεύουν με μια ασθένεια καθημερινά.

Top view of tired beautiful girl keeping hands on her temples while lying in bed

Όλοι μας παλεύουμε με έναν αόρατο εχθρό τις περισσότερες φορές. Μα η αντοχή και η επιμονή είναι τόσο δυνατές που συχνά  κερδίζουμε τον τίτλο του ήρωα. Μια βαριά ταμπέλα που κρύβει πολλές θυσίες και μάχες απο πίσω.

Για μένα πάνε 26 χρόνια τώρα… για άλλους παραπάνω ή λιγοτερο..ο αγώνας ακόμα στέκει και γίνεται κατα καιρούς σκληρός. Υπάρχουν σαφώς στιγμές ανάπαυλας αλλά η αγωνία και οι δυσκολίες πλανόνται στον αέρα. Και μέσα σε όλα αυτά οι ήρωες του παραμυθιού αρχίζουν να λυγίζουν.

be-your-own-hero

Πόσο να αντέξει ένας ήρωας τις αντιξοότητες?Τα απότομα σκαμπανευάσματα και τα «θηρία» σε κάθε στροφή? Όλα τα παραμύθια τελειώνουν με τον θρίαμβο των ηρώων και το «ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα». Τι γίνεται όμως αν δεν τελειώσουν όλα ομαλά και χαρούμενα? Τι γίνεται όταν ο ήρωας θέλει απλά να σβήσει το φως και να αποσυρθεί σε μια απόμακρυσμένη γωνία και να κρυφτεί?

Πολλοί θα βιαστούν να μιλήσουν για δειλία. Για εγωισμό. Ίσως για ανωριμότητα. Πώς όμως κατηγορείς έτσι έναν άνθρωπο που απλά κουράστηκε? Πως βιάζεσαι να κρίνεις χωρίς να μπορείς να μπεις στα παπούτσια του άλλου, να νιώσεις όπως νιώθει;

woman-watching-sunset2

Οι μάχες και ο αγώνας ποτέ δεν τελειώνουν για ανθρώπους σαν εμάς. Πάντα υπάρχει κάτι στραβό, μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία. Μας φθείρει το ίδιο. Μας τρώει μέρα με τη μέρα σαν τον βράχο που τον διαλύει αργά το κύμα της θάλασσας. Πότε όμως σταματάει όλο αυτό? Το σταματάμε εμείς ή το αφήνουμε να ρέει και όπου βγάλει?

Δεν ξέρω να απαντήσω..σε κάτι τέτοια ερωτήματα ποτέ δεν πήρα απάντηση ούτε βρήκα κάποιον να με βοήθησει. Το μόνο που γνωρίζω είναι πως κάποτε και οι ήρωες δεν θέλουν να είναι ήρωες πια…