mail2

Είναι φορές που ξεκινάω να γράψω ένα κείμενο και δεν ξέρω τι να πρωτοχωρέσω στις λέξεις που θα ακολουθήσουν και θα κάνουν το πέρασμά τους από την λευκή, μέχρι πρότινος, οθόνη μου. Είναι πολλά τα όσα έχω ζήσει στην βραδιά που προηγήθηκε και δεν ξέρω πώς να τα διαχειριστώ. Ήχοι και εικόνες. Αρώματα νοερά. Έρωτες, αγάπες, φιλίες, συγγενείς. Άνθρωποι δικοί μου. Συναισθήματα.

Είναι δύσκολο για τον ακροατή να καταφέρει να γίνει απόλυτα και ολοκληρωτικά μέρος της συναυλίας. Είναι ακόμη πιο δύσκολο για τον ερμηνευτή να καταφέρει να μην αφήσει ασυγκίνητο το πλήθος που τον ακούει. Να καταφέρει να αγγίξει τα μύχια, να φτάσει στο Αριστοτελικό θυμικόν και να δημιουργήσει τις εικόνες που όλοι τόσο πολύ ποθούμε.

Και αφού το ξεκίνησα, τόσο εισαγωγικά και τόσο ανορθόδοξα, ας στραφώ στο επίκεντρο των όσων συνέβησαν. Κάθε χρόνο, ο Γιώργος Περρής έρχεται για μια συναυλία στην Θεσσαλονίκη. Φτάνει γεμάτος όρεξη και με μια φαρέτρα γεμάτη τραγούδια. Τραγουδά και εξιστορεί γεγονότα. Μας αφήνει να γίνουμε μέρος της βραδιάς του, να ακολουθήσουμε τα βήματα που ο ίδιος μέτρησε, να τραγουδήσουμε και να γνωρίσουμε από κοντά έναν άνθρωπο.

Μόνος του, με τους μουσικούς του. Λιτός επί σκηνής. Μια τύπου κινηματογραφική προβολή. Και ο ίδιος να τραγουδά ασταμάτητα. Χωρίς, τυχαία, παρευρισκόμενους φίλους. Χωρίς διάλειμμα. Με την φωνή του και το «σκέρτσο» (όπως λέμε στο χωριό μου) γεμίζει μια σκηνή ολόκληρη και κατακλύζει μια αίθουσα με την φωνή του.

Ο Γιώργος Περρής, είναι ο τραγουδιστής των αισθήσεων. Από το παιχνιδιάρικο “Humana” στο άκρως θλιβερό “Je suis Malade”. Από τα τραγούδια της «Κιβωτού» στην Λίνα και την Ευανθία. Από την θλίψη στην χαρά και από τον πόνο στο πιο γλυκό μας χάδι. Απέναντι μας, ακούραστος, με καθαρή φωνή, με χρώμα μοναδικό και με όσα όλα εμείς θέλουμε να δούμε γεμίζει ένα πρόγραμμα πλέον των δύο ωρών και μας αφήνει στο τέλος μετέωρους να παρακαλάμε για άλλο τόσο.

Το ραντεβού μας δόθηκε την Δευτέρα στις 9 στο Βασιλικό Θέατρο. Γεμάτο το Βασιλικό. Γεμάτοι προσμονή εμείς. Και το πρόγραμμα ξεκίνησε, με τον Γιώργο να φέρνει στην αίθουσα την «Ηλιοφάνεια». Και, όταν ξεκινάει με έναν τόσο δυνατό τρόπο, είμαστε όλοι σίγουροι ότι η βραδιά θα εξελιχθεί απρόσμενα καλά.

Την φορά αυτή, το πρόγραμμα ήταν λίγο διαφορετικό από την περσινή «Playlist». Λίγο πιο φορτισμένο. Λίγο πιο στενάχωρο, αν μου επιτρέπετε. Φόρος τιμής, σε όλους αυτούς που διαμόρφωσαν έναν τόσο καλό καλλιτέχνη. Με δόσεις άλλοτε κινηματογραφικές, άλλοτε πάλι νοσταλγικές. Πάντα ελπιδοφόρες, όμως.

mail3

Ο Περρής είναι υπόδειγμα καλλιτέχνη. Ξέρει να πατάει στις νότες. Να κάνει τα τραγούδια μοναδικά. Να αισθάνεται τον παλμό του στίχου. Τραγουδούσε δίχως να ακούει την μουσική στα ακουστικά του –κακό μάτι με τόσα προβλήματα κατά την διάρκεια- και έμενε πιστός σε κάθε τραγούδι. Δεν έχασε τον ρυθμό του. Δεν έτρεξε και δεν έμεινε πίσω από τους μουσικούς του. Τραγουδούσε με ακρίβεια, δίνοντας κάθε δυνατό συναίσθημα.

Τραγούδησε τραγούδια άρρηκτα συνδεδεμένα με όσους τα είπαν πρώτοι. Και τους ξεπέρασε. Ξεπέρασε το ξένο. Χάρισε την δική του χροιά. Την δική του μοναδική ταυτότητα σε όσα ακούγαμε. Και προσωπικά, πολλά μου άρεσαν πολύ περισσότερο από την δική του καθαρή και καθόλου επιτηδευμένη φωνή. Αναμετρήθηκε με θρύλους και βγήκε νικητής.

Νομίζω πως όσες φορές και να τον δω επί σκηνής να τραγουδάει δεν χορταίνω το πρόγραμμά του. Είναι η φωνή, που κάθε φορά με εκπλήσσει ευχάριστα. Μου δίνει τροφή για σκέψη και για αναζήτηση. Με βάζει σε σκέψεις για τραγούδια που θα μπορούσε να πει και ακόμη δεν είπε. Μου σχεδιάζει βράδια καλοκαιριού.

Μπορώ για πολλή ώρα να συνεχίσω να γράφω τα όσα είδα και τα όσα άκουσα. Τα όσα ένιωσα εγώ, κι άλλοι πολλοί μαζί με εμένα. Μπορώ να γίνω γηπεδικός με επευφημίες και προτροπές. Μα αν πραγματικά δεν ζήσετε την εμπειρία του να παρακολουθήσετε συναυλία του δεν μπορείτε να καταλάβετε τα όσα σας γράφω. Το μόνο σίγουρο είναι ότι κάθε άνοιξη θα περιμένω την συναυλία του στην Θεσσαλονίκη. Και τότε ίσως έρθει και η δική μου «Ηλιοφάνεια», ίσως πάψω να «Φοβάμαι την αγάπη» ή ίσως απλά να περιμένω για αυτή την άφιξη.

 

Υ.Γ. Τεράστιο ευχαριστώ στον Γιώργο Περρή και στην Άννα Γιώτη που δύο εβδομάδες τώρα δεν μου έχουν χαλάσει κανένα χατίρι και που στάθηκαν αφορμή για να περάσω μια τόσο όμορφη βραδιά.