Passion-theater_epaggelma-porni-1

Ήταν μεγάλη η συγκίνηση την προηγούμενη Τετάρτη! Ήταν μια μέρα που με πήγε λίγα χρόνια και πολλά κείμενα πίσω.  Ήταν 30 Μαρτίου του 2015 όταν έκανα το ντεμπούτο μου στα θεατρικά χρονογραφήματα. Με την παράσταση του Ένκε Φεζολλάρι, και το δυνατό κείμενο της Ζωγράφου. Και με την Αλεξάνδρα Παλαιολόγου στην ίδια θέση. Της «ηθελημένα εξαναγκασμένης» πόρνης.

Τι άλλαξε από εκείνο τον Μάρτη; Τίποτα. Απολύτως τίποτα. Μόνο η στέγη. Κι η γραφή η δική μου. Μόλις πέρασα το κατώφλι του θεάτρου και μπήκα στην αίθουσα, το σκηνικό ήταν το  ίδιο. Η αίσθηση που σου αφήνει ο χώρος απαράλλαχτη. Και ξαφνικά, βλέπω την Αλεξάνδρα παλαιολόγου να ανεβαίνει στην σκηνή και να μαρτυρά την ιστορία της σημαντικότερης σύγχρονης συγγραφέως της Ελλάδας. Μια ζωή, διακορευμένη από την χούντα, έρμαιο των βουλών του δημοσίου, βιασμένη σωματικά στην πιο αδύναμη στιγμή που ακροβατούσε μεταξύ ζωής και θανάτου.

Μου άρεσε η εικόνα της Αλεξάνδρας. Η εικόνα αυτή της γυναίκας που ο χρόνος περνά, μα την αγγίζει με χάδι πουπουλένιο. Και στέκει, εκεί απέναντί μας η γυναίκα αυτή, μας μιλά, μας λέει μια ιστορία. Και την βλέπουμε να την ζει. Να γίνεται η ίδια η Λιλή. Να χάνει η ίδια την ταυτότητα της. Να γελάει με φωνή για την κατάντια του κράτους. Να βιάζεται… να βιάζεται.

Ο Φεζολλάρι ξέρει να στήνει ψυχογραφήματα. Αναλαμβάνει ηθοποιούς και στην σκηνή καταφέρνει να μην βγάζει ρόλους. Μα ανθρώπους που έχουν να καταθέσουν την δική τους μαρτυρία. Παίζει με τις κινήσεις. Με το μίνιμαλ. Με την ανάγκη του θεατή να ακούσει, να νιώσει, να δει, ίσως, την δική του ζωή να εκτυλίσσεται πάνω στην σκηνή. Παίζει με τον ήχο. Ένα μικρόφωνο. Για τα highlights. Για ελάχιστες στιγμές. Δεν δημιούργησε, όμως, βαβούρα. Δεξιοτεχνικά, πέρασε τις αλλαγές του. Ετοίμασε τα συναισθήματα. Και μας κατέκλυσε για εβδομήντα περίπου λεπτά.

Η οπτική που δίνει, επιτρέπει στον συντάκτη να γράψει. Να αφήσει, τυχόν, παραφωνίες. Και να γράψει. Ακόμη και τις στιγμές που ο ίδιος ο γράφων, έχει κουραστεί. Σπάνιο ταλέντο αυτό.

Το «Επάγγελμα πόρνη» είναι μια σύγχρονη καταγγελία για την καταπίεση. Ένα έργο, δυνατό, που ταρακουνά κάθε θεατή που θα βρεθεί στην αίθουσα εκείνη. Ένας μονόλογος, τόσο εσωτερικά διαλογικός, τόσο δικός μου και δικός σου.

Αν μου δινόταν η ευκαιρία να δω και τρίτη φορά την  παράσταση αυτή, θα την έβλεπα. Κι όχι απλά για να γεμίσω ένα απόγευμα. Μα για να νιώσω. Να με δω στην θέση της Αλεξάνδρας, στην οπτική του Ένκε, στον λόγο της Λιλής. Και τελικά θα ζούσα, ως άλλη πόρνη, στην ζωή που ανοίγεται μπροστά στα μάτια μου και την βλέπω να βιάζεται από κάθε σύμβαση και κατεστημένο.