papadaki_ft

Λένε πολλές φορές ότι το βιβλίο είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου. Ειδικότερα του ανθρώπου που ταξιδεύει μόνος. Του κρατάει συντροφιά και τον ταξιδεύει σε τόπους, που ίσως να μην πάει μόνος. Επεκτείνει το ταξίδι του. Του δίνει χρώμα και μια νότα φρεσκάδας. Του δίνει ανάσες για να συνεχίσει. Και κάνει τους δείκτες των ρολογιών να κυλούν πιο γρήγορα.

Έτσι ξεκίνησα ένα ταξίδι μέχρι τον νότο. Και για παρέα είχα το «Χαμόγελο του Δράκου» της Αλκυόνης Παπαδάκη. Πιστή στην πένα της η Αλκυόνη. Δυνατή στο γράψιμο. Με μαεστρία χειρίζεται κάθε λογής τέχνασμα της γλώσσας μέχρι να φτάσει στην τελευταία σελίδα του βιβλίου της. Χωρίς να βαριέται, χωρίς να περιαυτολογεί. Δίνει τις περιγραφές, στήνει τα αφηγηματικά της κέντρα και δημιουργεί τα αυτόνομα επεισόδια.

Σε ένα χωριό στην Κρήτη, τρεις γυναίκες ζούνε και παλεύουν για την ζωή. Η Δονατέλα, χήρα και ανήμπορη να εργαστεί, μηχανορραφεί με κάθε τρόπο για να κερδίσει το μέλλον που αξίζει στις κόρες της. Βρίσκει τους γαμπρούς και με δόλιους τρόπους, πείθει τις δύο κόρες της να συνάψουν γάμους. Η Κάσσω, καταλήγει να παντρευτεί έναν άντρα που δεν θέλει και που την περνάει κατά πολλά χρόνια. Η κόρη της Κάσσως, η «Έλενα» είναι θύμα του αυταρχισμού της μητέρας της και καταλήγει να κάνει ένα γάμο που ικανοποιούσε τις σεξουαλικές ανάγκες της μητέρας της. Κι όλα αυτά, από τον φόβο της κόρης στην μητέρα.

Η Παπαδάκη είναι μια παραδοσιακή συγγραφέας. Στις σελίδες της, παρότι εντοπίζονται ερωτικά παιχνίδια, δεν θα διαβάσει κανείς ευτελείς περιγραφές σεξ και ωμού έρωτα. Σέβεται την ανθρώπινη επαφή και επικεντρώνεται στα αποτελέσματα στην ψυχοσύνθεση του ατόμου από την ερωτική του πράξη. Δημιουργεί, εικόνες αγνές, ακόμη και για συνευρέσεις παράνομες κι ανήθικες- όχι υπό το πρίσμα του πουριτανισμού, μα υπό φιλοσοφικά κριτήρια.

Αυτό που μου αρέσει σε όλα της τα βιβλία είναι οι ανατροπές. Ξεκινάς να διαβάζεις το θέμα και στα ξαφνικά νιώθεις ότι κλείνει ο κύκλος της ιστορίας. Κι ακόμη πιο ξαφνικά, ανοίγει ο επόμενος κι ο μεθεπόμενος, δημιουργώντας μια σειρά από γεγονότα με κοινά σημεία επαφής μα διαφορετικά κέντρα βάρους και διαφορετικό ρυθμό ανάπτυξης. Και πάντα καταφέρνει να σε κρατά σε εγρήγορση και να εντείνει την αγωνία.

Το «Χαμόγελο του Δράκου» ήταν ίσως από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό. Κι η Αλκυόνη, όσα χρόνια κι αν περάσουν, παραμένει ανυπέρβλητη στον λογοτεχνικό στίβο. Νομίζω, πως όποιος κάνει αυτή την επιλογή, θα του χαμογελάσει κι ο δικός του δράκος.