Τα ημερολόγια είναι μια μορφή βιβλίων που με αγχώνουν. Ο γράφων επιλέγει να τα γράψει με τρόπο τέτοιο, που είτε να αποτελούν ένα αποστεωμένο κείμενο που περιγράφει μια κατάσταση-πραγματικότητα ή τα κάνει πιο ευφάνταστα, μετατρέποντάς τα σε επιστολές ή διαλογικά κομμάτια εσωτερικής αναζήτησης, ορμώμενα από την καθημερινή του ζωή και από όσα το θυμικό θέλει να κρατήσει ανεξίτηλα στην μνήμη του.

Στο νησί της Chimera καταφθάνουν ο Γιώργος και η Γεωργία για μια εβδομάδα διακοπών. Ξαφνικά, την τελευταία μέρα των διακοπών τους, ο διευθυντής της ξενοδοχειακής μονάδας τους ανακοινώνει ότι μπορούν να παραμείνουν μία εβδομάδα επιπλέον δωρεάν, λόγω μιας ακύρωσης που υπήρξε στις κρατήσεις. Μέσα σε αυτή την εβδομάδα, ισορροπίες και δεδομένες καταστάσεις διαταράσσονται σε βαθμό τέτοιο που κανείς δεν θα είναι ίδιος στο τέλος των διακοπών του.

Η Ιωάννα Ντούμπρου, έγραψε ένα βιβλίο που αποτελεί μια ημερολογιακή αφήγηση με χαρακτηριστικά ερωτικής επιστολής. Με λόγο απλό, καθημερινό και απαλλαγμένο από κάθε είδους καλολογικά στοιχεία, μας δίνει σε κάτι λιγότερο από 250 σελίδες όλα όσα πρέπει να γνωρίζουμε για μια σχέση και για το κατά πόσο είναι αυτή βιώσιμη.

Κυρίως, καταφέρνει να στήσει απέναντί μας έναν καθρέφτη και άλλοτε με την φωνή του κ. Σαρία και άλλοτε πάλι με τις ανασφάλειες της Γεωργίας να μας προβάλλει όλα όσα οι ίδιοι σκεφτόμαστε και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε την ζωή μας. Μας μιλάει μέσα από τις λέξεις και αφήνει να ξεπηδήσουν μέσα μας –σχεδόν ανεξέλεγκτα- συναισθήματα και φόβοι, μα κυρίως αλήθειες που οι ίδιοι μανιωδώς προσπαθούμε να αποκρύψουμε από τους άλλους, μα κυρίως από τους ίδιους μας τους εαυτούς.

Για να μην παρεξηγηθώ. Η Ντούμπρου δεν είναι ινφλουένσερ και δεν έγραψε ένα βιβλίο αυτοβελτίωσης. Δεν μας δίνει λύσεις για τα προβλήματα στις σχέσεις μας, ούτε αναπαράγει τσιτάτα χιλιοειπωμένα που με τον καιρό και τις τόσες παραλλαγές δεν θυμόμαστε ούτε ποιος τα είπε, ούτε για ποιον λόγο τα είπε.

Αντίθετα, μας πετάει κατάμουτρα τις εξαρτήσεις μας και μας ωθεί σε μερικές στιγμές να αφεθούμε σε αυτές και να τις ακολουθήσουμε. Μας λέει πως έχουμε αδύναμα σημεία, μας τα τονίζει, μας κάνει να αισθανθούμε άσχημα γι αυτά χωρίς να μας καλεί να τα αγαπήσουμε. Μας βάζει στην διαδικασία να σκεφτούμε και να προβληματιστούμε μεταξύ αποδοχής και αλλαγής για κάθε τι δεν μας αρέσει στην ζωή μας.

«Η Βορινή παραλία» μου άρεσε για την αλήθεια της. Γιατί κατάφερα να γίνω μέρος του βιβλίου. Γιατί με έβαλε στην διαδικασία να σκεφτώ εμένα. Να αλλάξω θέση με την πρωταγωνίστρια. Να με καθοδηγήσει ο κ. Σαρία και να σεβαστεί παράλληλά την άρνησή μου για αλλαγή.

Λάτρεψα την Ιωάννα Ντούμπρου, γιατί ως άλλη κολλητή, μου είπε τα στραβά και τα ανάποδα. Με έριξε στον βάλτο της ερωτικής ζωής και με άφησε να βρω τον τρόπο να αποτινάξω από πάνω μου τις λάσπες.

Στην εποχή του φτηνού και εξαγοράσιμου κάλους, στην εποχή που κάναμε μόδα την διανόηση και θεωρούμε πως όλα μπορούν με ένα απλό κλείσιμο του ματιού να αλλάξουν, η Ντούμπρου στέκει απέναντί μας και με τις λέξεις της χλευάζει την ευτέλεια που έχουμε υιοθετήσει για ευτυχία. Κινητοποιεί την σκέψη και τις αισθήσεις. Αφήνει το θυμικό να ανατρέξει σε έρωτες και λάθη. Σπάει καθρέφτες και πρότυπα. Είναι η καθαρή και διαυγής φωνή μιας συνείδησης που θέλουμε όλοι να καταπνίξουμε.

«Η βορινή παραλία» είναι ένα πραγματικά ωραίο βιβλίο που ο καθένας μας πρέπει να διαβάσει. Και αν δεν βρεις κοινά στοιχεία με κάποιον από τους ήρωες, τότε ξαναψάξε πιο βαθειά και χωρίς να ντρέπεσαι γι αυτό που είσαι. Και η δική σου βορινή παραλία θα βρεθεί εκεί και θα σε περιμένει.