original

Πολλές φορές έχω αναφερθεί στην αγάπη που τρέφω στις συλλογές διηγημάτων. Αυτά τα μικρά και συμπαθητικά βιβλία που μέσα κρύβουν ήρωες, που τόσο μοιάζουν με εμάς τους ίδιους. Αυτά, τα μαζέματα λογοτεχνίας, που θυμίζουν τα ιστορίες που οι συγγραφείς κλείνουν στα συρτάρια τους, κι αυτές θέλουν να βρούνε συντροφιά. Να μιλήσουν μεταξύ τους, να συνδεθούν και να γνωρίσουν τον κόσμο που θα βρεθεί πρόθυμος να του αποκαλύψουν τα μυστικά τους.

Μια τέτοια συλλογή έγραψε κι η Ειρήνη. Στενάχωρη συλλογή. Γεμάτη βία και ένστικτα ακόμη πιο βίαια. Ιστορίες που κοινό τους στοιχείο είναι η θλίψη που μπορεί ο άνθρωπος να προκαλέσει. Που βγάζουν έναν λυγμό σε κάθε παράγραφο που περνά.

Πριν από λίγα χρόνια θα κατηγορούσα την Δερμιτζάκη γι έλλειψη ταλέντου και φαντασίας. Τώρα, όμως, με βεβαιότητα μπορώ να πω ότι κατάφερε να γράψει ένα βιβλίο μεστό σε μηνύματα, νοήματα και εικόνες. Κατάφερε, με μικρές πινελιές να στήσει έναν καμβά γεμάτο λέξεις που κεντρίζει τον νου του αναγνώστη και τον ωθεί να διαβάσει μονομιάς όλη την συλλογή.

Από τα καλύτερα χαρακτηριστικά του βιβλίου αυτού ήταν η γλώσσα. Ζωντανή, και πλήρως εναρμονισμένη με την καθημερινότητα, χωρίς να ξεφεύγει από την νόρμα, και σεβόμενη την γραμματική και συντακτική ορθότητα παρά τις νοηματικές ανάγκες των διηγημάτων της, που άνετα θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ατοπήματα οποιοδήποτε άλλον γράφοντα.

Το βιβλίο αυτό, δεν έχει σκοπό να ευχαριστήσει τον αναγνώστη. Δεν είναι εδώ για να χαλαρώσετε διαβάζοντάς το. Αλλά είναι σίγουρο ότι θα σας αφήσει έρμαια των σκέψεών σας. Έτοιμο, να προβληματίσει και να διορθώσει αυτά, που άθελα μας, αφήνουμε να γίνονται λάθος.

Καλή ανάγνωση!