cover_pelota

Τι γίνεται όταν ένας ηθοποιός καλείται να ενσαρκώσει επί σκηνής ένα πλήθος ατόμων; Τι συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος μας λέει την ιστορία της ζωής του, μέσω της δικής του φωνής, αλλά και της φωνής των ανθρώπων που γνωρίζει; Τι γίνεται όταν το γέλιο είναι αυτό που σε οδηγεί στο σφίξιμο από την συγκίνηση, κι όταν διαπιστώνεις ότι ένας (χαζό)χαρούμενος άνθρωπος, τελικά είναι το πιο δυστυχισμένο πλάσμα που υπάρχει;

Τότε, αγαπητοί μου αναγνώστες, μιλάμε για την «Πελότα» του Κρίτωνα Ζαχαριάδη. Την ιστορία του Στεφάν, ενός ώριμου άντρα, που φτάνει στην Γαλλία από την Ελλάδα, για να κυνηγήσει το όνειρό του. Να γίνει σχεδιαστής μόδας. Ντεπούτο, κάνει με τις φορεσιές των χορευτριών του τοπικού καμπαρέ και, σύντομα γίνεται αγαπητός και διάσημος σε όλη την πόλη. Γνωρίζει τον έρωτα και ονειρεύεται ακόμη περισσότερο. Μα στο τέλος, κάτι θα πάει στραβά.

Ο Κρίτωνας Ζαχαριάδης ανέθεσε την ερμηνεία τού νέου του μονολόγου στον Δημήτρη Χατζηθεοδοσίου. Ο Χατζηθεοδοσίου, πήρε τον μονόλογο στα χέρια του και έγινε ευθύς αμέσως ένα με το κείμενο και μεταλλάχθηκε στο πλήθος των ηρώων που απαρτίζουν την ιστορία. Για να μην δημιουργήσω παρεξηγήσεις. Δεν αλλάζει ρούχα στην σκηνή –παρά μόνο ελάχιστα αξεσουάρ, και αυτό όχι πάντα. Αλλάζει θέσεις, χροιά στην φωνή, προφορά και ύφος. Μιλάει εξ ονόματος μιας καμπαρετζούς, ενός «Άδωνη», ενός πρέσβη και άλλων πολλών.

Το κείμενο. Κάθε θεατής θα εκτιμήσει την απλότητά του και τον γρήγορο ρυθμό που το χαρακτηρίζει. Αν ψάξουμε σε βάθος, θα αντιληφθούμε ότι πρόκειται για ένα ηθογράφημα που στόχο έχει να κρίνει τον άνθρωπο και τις σχέσεις που αυτός αναπτύσσει, καθώς προχωρά την ζωή του. Με γλώσσα άμεση, σε σημεία βωμολοχική, χωρίς καλολογικά στοιχεία, αφήνει την ιστορία να κυλήσει και προσφέρει μια ροή ευχάριστη στην παράσταση.

Ο ηθοποιός. Τον Δημήτρη Χατζηθεοδοσίου δεν τον γνωρίζω προσωπικά, συνεπώς δεν ξέρω να σας πω αν ήταν πηγαία αυτή η σκηνική του παρουσία. Μπορώ, ως θεατής πάντα, να πω ότι ήταν γνήσιος. Τσαλακώθηκε σε πολλά σημεία. Στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων σε άλλα. Ανθρώπινος και προσιτός, έφερε στη θεατρική σκηνή ανθρώπους που περνάνε από την ζωή και τα σαλόνια μας.

Η μουσική. Την παράσταση αυτή θέλησα να δω εξαιτίας της μουσικής του Γκατζόφλια. Ο Χάρης Γκατζόφλιας, έντυσε τους στίχους του Ζαχαριάδη, καθιστώντας την «περίληψη» του έργου ένα μουσικό παιχνιδιάρικο ταξίδι, που πολλοί θα σιγοτραγουδάμε για αρκετό, ίσως, καιρό.

Γενικότερα ήταν μια παράσταση που ξεπερνούσε τα όρια της ενδιαφέρουσας. Μεστή, προσέφερε γέλιο και δάκρυ, τηρουμένων των αντιθέσεων πάντα. Δεν λυπηθήκαμε την ώρα που της αφιερώσαμε, παρ’ ότι στο τέλος δεν λυπήθηκε αυτή εμάς.

Γιατί;

Θα το δείτε τις Τετάρτες.