Γενικότερα αποφεύγω ην ανάγνωση αστυνομικών μυθιστορημάτων μιας και πάντα καταλήγω να τρώω τα νύχια μου μέχρι να βρω τον δολοφόνο. Τις περισσότερες φορές απογοητεύομαι γιατί δεν τον βρίσκω και πάντα εκνευρίζομαι γιατί θεωρώ ότι ο δικός μου δολοφόνος είναι καλύτερος από  του συγγραφέα κι άλλα πολλά τέτοια που θα γέμιζαν άρθρα και κείμενα για χρόνια ολόκληρα.

Για καλή μου τύχη, δεν συνέβη το ίδιο με τον Άλεξ Μιχαηλίδη –ας μου επιτραπεί η μετάφραση του ονόματος, μιας κι είναι βασανιστική η αλλαγή γλώσσας στο πληκτρολόγιο κάθε τόσο. Η Αλίσι, κατηγορείται για τον φόνο του άνδρα της και καταλήγει να νοσηλεύεται σε μια ψυχιατρική κλινική της Αγγλίας μετά την ολική απώλεια της φωνής της. Ο ψυχοθεραπευτής της, Θίο, παίρνει προσωπικά την περίπτωσή της και βάσει ως στόχο να καταφέρει την Αλίσια να μιλήσει και να την βγάλει από το τέλμα αυτό που η ίδια έχει περιέλθει.

Αλληγορίες και  μεταφορές είναι κυρίαρχες στο βιβλίο αυτό. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η παρουσία του αρχαιοελληνικού δράματος, που σκιαγραφεί την ιστορία της πρωταγωνίστριας και καταφέρνει να δώσει τα στοιχεία αυτά που θα μας οδηγήσουν στην λύση του μυστηρίου και στην αναγνωστική μας λύτρωση. Εξίσου άξια λόγου είναι κι η ανάλυση των «πινάκων» ζωγραφικής που κατά διαστήματα έχει ζωγραφίσει η Αλίσια και μαρτυρούν όλα αυτά που ο συγγραφέας με μεγάλη μαεστρία μας αποκαλύπτει για τον χαρακτήρα της.

Ο Μιχαηλίδης έχει γράψει ένα άκρως ατμοσφαιρικό βιβλίο. Πλανάται μεταξύ κοινωνικού και αστυνομικού, ενώ δεν λείπουν και τα στοιχεία του ψυχολογικού θρίλερ. Η γραφή του είναι άμεση και μεστή, χωρίς περιττά καλολογικά στοιχεία και δίνει τα στοιχεία που θέλουμε να διαβάσουμε σε ένα βιβλίο.

Πολλές φορές ένιωσα ένα σφίξιμο για την εξέλιξη. Φοβήθηκα και φλέρταρα με την απογοήτευση. Μα τελικά, όλα διορθωνόταν με τρόπο τέτοιο που δεν ήθελα να αφήσω το βιβλίο από τα χέρια μου. Στρωτά και με ακρίβεια δινόταν τα στοιχεία που θα στοιχειοθετούσαν την ιστορία, ενώ η εξέλιξη κάλυπτε διαδοχικά κάθε ερωτηματικό που προέκυπτε από την ανάγνωση.

Οι Εκδόσεις Διόπτρα έκαναν μια εξαιρετική επιλογή εκδίδοντας αυτό το βιβλίο. Είναι από τα λίγα που θα συνεχίσουν να διαβάζονται για χρόνια και θα είναι να σαν να έχουν μόλις γραφτεί. Κι ο Μιχαηλίδης σίγουρα θα μας απασχολήσει πολύ περισσότερο στο μέλλον, αφού η πένα του είναι στιβαρή και προσδίδει στοιχεία που τον καθιστούν μοναδικό στην γραφή του.

Για τους λάτρεις, λοιπόν, του είδους, μην το χάσετε και θα ανταμειφτείτε, αφού θα γίνεται ένα με την βρετανική ιστορία και θα κρατηθείτε κι οι ίδιοι «σιωπηλοί» μέχρι να το τελειώσετε.

Καλή ανάγνωση.