psilikatzou 1

Κυριακή βράδυ στο Vault στο Γκάζι. Πρώτη φορά που πηγαίνω στο συγκεκριμένο θέατρο. Χώρος όμορφος και προσεγμένος τόσο που να σε τραβάει να τον γνωρίσεις. Η Δήμητρα στο ταμείο ευγενέστατη με ενημερώνει για την έναρξη της παράστασης και ανεβαίνω στον πρώτο όροφο. Τι θα δω, όμως;

Η αίθουσα στην οποία θα εκτυλιχτεί το θέατρο είναι διαμορφωμένη όπως ακριβώς ένα ψιλικατζίδικο. Ράφια γεμάτα, εφημερίδες, χρώματα έντονα και φωτισμός δυνατός καθ’ όλη την διάρκεια του έργου. Και μια απροσδόκητη θλίψη να πλανάται στον αέρα. Ένα απροσδιόριστο σφίξιμο, πως κάτι θα με ταράξει.

Η Ψιλικατζού (Λένα Ουζουνίδου) με την βοήθεια της αδερφής της (Άννα Ψαρρά) ξεκινά να μας διηγείται την ζωή της. Μια ζωή που δεν χαρακτηρίζεται από πλούτη και μεγαλεία. Μια ζωή γεμάτη όνειρα. Μια κοπέλα που ονειρεύεται κι έρχεται αντιμέτωπη με τους εφιάλτες της ζωής. Και παλεύει να τους ξεπεράσει. Η Νίκαια, η εξωσωματική γονιμοποίηση, η αγάπη, η εγκυμοσύνη. Ένα συνονθύλευμα γεγονότων, τόπων, προσώπων και συναισθημάτων. Μια ιστορία γεμάτη ελπίδα και πόνο. Μια εναλλαγή σκληρή. Μια πραγματικότητα που θα θέλαμε να μην ζήσουμε.

Γράφω το κείμενο αυτό και δεν μπορώ να συγκρατήσω τα δάκρυά μου. Ακόμη οι σκηνές περνάνε έντονα μέσα στο μυαλό μου και στοιχειοθετούν λεπτό προς λεπτό την παράσταση που είδα να εκτυλίσσεται σε απόσταση ελάχιστων μέτρων από την θέση μου. Ακόμη, βλέπω την ένταση των δύο ηθοποιών και το πόσο οι ίδιες πέρασαν στα βαθύτερα τμήματα της προσωπικότητας των ρόλων που ενσάρκωναν. Ακόμη τρέμω, όπως την ώρα που έβγαινα από την αίθουσα αναζητώντας μια ανάσα αέρα καθαρού.

Η Λένα Ουζουνίδου στάθηκε με απόλυτο σεβασμό απέναντι στον ρόλο της. Δεν χλεύασε, δεν μείωσε, δεν υποτίμησε ούτε λεπτό το δράμα που η ηρωίδα βιώνει. Έγινε η ηρωίδα. Μίλησε εξ ονόματός της. Βρήκε την χρυσή τομή μεταξύ Λένας και Ψιλικατζούς. Μας καθήλωσε. Μας μετέφερε τον πόνο και κάθε της συναίσθημα.

Η Άννα Ψαρρά είναι η ηρωίδα του «Εμείς». Ρόλος επικουρικός και ταυτόχρονα αναγκαίος. Είτε στην ζωή, είτε στο θέατρο. Το άτομο που θα δώσει την ροή. Το άτομο που θα τείνει το χέρι σε βοήθεια. Πόσο σημαντικό είναι άραγε αυτό το χέρι. Πόσοι από εμάς έχουμε υπάρξει αυτό το χέρι;

Psilikatzou 5

Η εγκυμοσύνη για μια γυναίκα είναι η πιο ευτυχισμένη περίοδος της ζωής της. Ακόμη πιο ευτυχισμένη, είναι γι εμάς που βλέπουμε την εξέλιξη της κατάστασης. Τα προβλήματα τα βιώνει η μητέρα. Τα βιώνουμε κι όλοι εμείς, όμως, που στεκόμαστε στο πλάι αυτής. Κι αυτό το πράγμα είδα να συμβαίνει στην παράσταση. Είδα την μητέρα να πονάει και την αδερφή της να καταρρέει. Είδα, σε ένα βαθμό, εμένα κι εσένα που διαβάζεις τώρα το κείμενο αυτό. Είδα τα ανίψια μου. Και τα παιδιά όλου του κόσμου.

Άκουσα την Λένα –επιτρέψτε μου τον ενικό, την νιώθω δικό μου άνθρωπο, πλέον- να τραγουδά. Και το τραγούδι της ήταν ο δικός μου λυγμός. Η μουσική του ο δικός μου θρήνος. Και το χαμόγελό της την στιγμή εκείνη η δική μου ελπίδα. Κι είδα την Άννα, να κρατάει τον ρυθμό και να σιγοντάρει, αβίαστα και με όλη της την δύναμη. Να συμ-παραστέκεται. Να μένει δυνατή.

Ο Δημήτρης Καρατζιάς πήρε το βιβλίο της Δελημήτρου κι από αυτό έβγαλε μια ονειρεμένη παράσταση. Έπαιξε το παιχνίδι του σωστά. Καθοδήγησε. Εμπιστεύτηκε και έπλεξε το «ύφασμα» της παράστασης αυτής ως άλλη Πηνελόπη. Με υπομονή, δόθηκε χρόνος. Δεν βιαστήκαμε να περάσουμε στην δράση. Αφεθήκαμε. Χαλαρώσαμε. Και στο τέλος γκρεμίστηκε η ηρεμία και η χαλάρωση και βρεθήκαμε μετέωροι στα όσα οι εξελίξεις μας επεφύλασσαν .

Ο Μάνος Αντωνιάδης μας κατέστρεψε. Μίλησα παραπάνω για το τραγούδι. Σε μια παράσταση, που η μουσική γράφεται αποκλειστικά γι αυτή, είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει το στοιχείο της συνάφειας. Ο Αντωνίαδης, δεν έγραψε απλά ένα τραγούδι. Κατάφερε να περικλείσει όλα όσα το έργο μας λέει στα 70 λεπτά της διάρκειάς του. Και το έκανε με τρόπο τέτοιο, που το ήδη βαρύ κλίμα βάρυνε περισσότερο. Που η ήδη τεράστια συγκινησιακή φόρτιση διογκώθηκε περισσότερο.

«Η Ψιλικατζού» ήταν ένα έργο ζωής. Χρόνια θα ταλαιπωρεί τα μυαλό μου και χρόνια παραστάσεις που θα συγκρίνονται μαζί της θα αποτυγχάνουν παταγωδώς. Θα είναι η ιστορία που με μεγάλο πόνο θα μου θυμίζει γεγονότα που σημάδεψαν εμένα. Και θα είναι μια παράσταση δική μου. «Κοίτα να δεις…»