1

Αυτή τη φορά δεν είχα σκοπό να πάω στο συλλαλητήριο για την Μακεδονία. Ήθελα πολύ αλλά σκεφτόμουν ότι θα γιόρταζα την επέτειο γάμου μου και δε θα μπορούσα να τα συνδυάσω. Άλλωστε σκέφτηκα ότι θα ‘ταν ριψοκίνδυνο να κινηθώ προς το κέντρο που θα ταν κανονική  εμπόλεμη ζώνη. Αναλώθηκα λοιπόν στο να βρω το κατάλληλο εστιατόριο και τα κατάλληλα ρούχα για την σημερινή μέρα. Κάτι όμως με έτρωγε…Δεν ήμουν σίγουρη ότι αυτό που θα έκανα ήταν το σωστό. Οκ, θα περνούσα καλά, αλλά θα μουν ήσυχη με την συνείδησή μου; Όχι. Δε θα μουν και θα το σκεφτόμουν για καιρό μετανιωμένη που δεν πήγα. Λίγες ώρες πριν λοιπόν αποφάσισα να πάω και ήμουν τόσο σίγουρη ότι αυτό ήταν το σωστό! Έπραττα για μένα, αλλά κυρίως για τα παιδιά μου, για το μέλλον, για όλα!

Χωρίς πολλές δεύτερες σκέψεις, που σίγουρα θα με επηρέαζαν, ξεκίνησα να γιορτάζω την επέτειό μου από το συλλαλητήριο. Και ανταμείφθηκα αμέσως για την απόφασή μου αυτή. Είχε τόσο κόσμο… Ανέλπιστα πολύ. Άτομα κάθε ηλικίας, ηλικιωμένους, νέους και μικρά παιδιά που μαζεύτηκαν για να διαδηλώσουν ειρηνικά για την Μακεδονία μας. Και από το πουθενά, ξεκίνησαν τα δακρυγόνα. Αναίτια επίθεση απλά για να μην υπάρχει προσέγγιση στο χώρο που μιλούσε ο ντεμέκ αριστερός πρωθυπουργός μας. Τα άτομα που τόλμησαν να προσεγγίσουν το Βελλίδειο, ειρηνικά πάντα, έπρεπε να τιμωρηθούν.

3

 Βία απέναντι σε όλους, αδιακρίτως. Αναγκαστήκαμε να περιοριστούμε στον Λευκό Πύργο. Μόνο εκεί μας επιτρέπονταν. Αφού λοιπόν ανασυγκροτηθήκαμε, αποφασίσαμε όλοι μαζί, συντεταγμένα και ειρηνικά να κατευθυνθούμε πάλι προς το Βελίδειο. Τα πρώτα χημικά έπεσαν πάλι από το πουθενά και για εκφοβισμό. Όσο προχωρούσαμε ήταν πιο εκτεταμένα. Έπρεπε πάλι να επιστρέψουμε. Ήταν μονόδρομος. Αλλιώς, θα θρηνούσαμε θύματα…

Ο κόσμος ήταν πολύς και είχε απίστευτο πάθος. Δεν τον πτόησε τίποτα. Ήταν εκεί να αγωνιστεί για τα πιστεύω του, χωρίς φόβο και με πολύ πάθος! Η υπερηφάνεια για όλους εμάς ήταν τόσο μεγάλη. Έβλεπες νέα παιδιά, οικογένειες ολόκληρες, ηλικιωμένους. Εν δυνάμει τρομοκράτες δηλαδή… Όχι; Μα, έτσι αντιμετωπιστήκαμε! Αν τολμούσες απλά να προσεγγίσεις το Βελλίδειο υπήρχαν αντίποινα…Μας εγκλώβισαν στον Λευκό Πύργο, έκαναν το παν για να μας εκφοβίσουν και να μας διασπάσουν, αλλά παραμέναμε εκεί. Αμετακίνητοι. Και ενώ υπήρχε πανικός και ένταση εγώ ένιωθα μια γαλήνη, μια απίστευτη ηρεμία. Ένιωθα χαρά και υπερηφάνεια για όλους εμάς, που τολμήσαμε να σηκωθούμε από τον καναπέ και να βροντοφωνάξουμε!

41345256_1613144865458838_9184010547077578752_n

Οι εικόνες ήταν θλιβερές. Καπνός παντού, ηλικιωμένοι με μάσκες, παιδιά με πρησμένα μάτια. Αλλά μέναμε εκεί! Αυτή η κατάφωρη καταπάτηση των στοιχειωδών δικαιωμάτων μας μας πείσμωνε και μας γέμιζε θάρρος! Πίστη ότι τελικά με αγώνα, με το δίκιο και τον Θεό μαζί μας στο τέλος θα τα καταφέρουμε! Το γεγονός ότι απλός κόσμος αγνόησε τις απειλές, την τρομοκρατία, τον φόβο και ήταν σύσσωμος εκεί με τα παιδιά και τους γονείς του, με τον ιερέα της γειτονιάς και τον συνάδερφό του μόνο χαρά και ελπίδα είχε να μου προσφέρει.

Όλα όσα ζήσαμε χθες συνθέτουν τον απόλυτο ορισμό της χούντας. Της χούντας που δε ζήσαμε και όμως ζούμε καθημερινά με την ψευδαίσθηση της δημοκρατίας. Η εικόνα του παιδιού που αγκαλιάζει τον μπαμπά του και κλαίει από τα χημικά, η εικόνα της γιαγιάς με την μάσκα και τα πρησμένα μάτια.

41482793_326523308118970_5046855171464757248_n

Δε θα μείνω όμως μόνο σε αυτά. Θα κρατήσω την ελπίδα. Αυτή που ποτέ δεν ήρθε με τον Τσίπρα, αυτή που πήγε να πεθάνει αλλά όμως μένει εκεί ζωντανή! Στον 5χρονο που ντυμένος τσολιαδάκι κρατούσε την ελληνική σημαία, στο αγέρωχο βλέμμα του απόγονου Μακεδονομάχου που απλά στέκει εκεί πληγωμένος αλλά αμετακίνητος, στον ιερέα που ψάλλει «Τη Υπερμάχω», σε όλους εμάς που τραγουδάμε το Μακεδονία ξακουστή και ψέλνουμε τον Εθνικό μας ύμνο ξανά και ξανά. Σε μας που θα μας πουν φασιστοειδή, θα μας μετρήσουν καμιά 200αριά και θα μας χλευάσουν.

Όσο υπάρχουν όλα αυτά υπάρχει ελπίδα και όσο υπάρχει ελπίδα… πάμε καλά!