paneraki796-820x547

Τα διαζύγια είναι της μόδας, το στερεότυπο της οικογένειας με 2 γονείς καταρρίφθηκε και ο κόσμος προχωρά. Ωστόσο η κοινωνία παρά τις αλλαγές που υφίσταται, αρνείται να δεχτεί πως ο κόσμος αλλάζει. Παραμένει κολλημένη στο πρότυπο της οικογενείας που την θέλει να καταλήγει με το ‘’ζήσαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα’’. Όμως τα πράγματα δεν είναι πια έτσι.

Κι αν χαλάσει αυτή η εικόνα στην πορεία, έρχεται ως φυσική απόρροια το τραυματισμένο παιδί που οι γονείς του χώρισαν. Το παιδί αποκτά άθελά του μια ταμπέλα που θα δικαιολογεί ό,τι στραβό του συμβαίνει. Δεν είναι όμως έτσι. Για την ακρίβεια η εικόνα αυτή απέχει από την πραγματικότητα.

Δε λέω, μεγάλωσα χωρίς τον βιολογικό μου πατέρα. Δεν ήταν έυκολο. Πάντα ένα κομμάτι μου έλειπε. Είχα έναν πατέρα που περισσότερο υπήρχε στα χαρτιά παρά στη ζωή μου. Στις σχολικές γιορτές δεν ήταν κανένας στο κοινό να με καμαρώσει. Όταν έκανα βλακείες δεν ήταν κάποιος εκεί να με κατσαδιάσει. Στην ορκομωσία μου στο πανεπιστήμιο δεν ήταν εκεί. Κι αν τύχαινε να ήταν, θα το ένιωθα λάθος.  Δεν είναι πως δεν μεγάλωσα με πατρική φιγούρα. Απέκτησα έναν πατριό που με αγάπησε και με φρόντισε καλύτερα απ’οτι ο βιολογικός μου πατέρας. Ωστόσο πάντα κάτι μέσα μου έλειπε.

fatherless_thumb

Θυμάμαι πως όταν ήμουν μικρότερη ντρεπόμουν να πω, πως οι γονείς μου ήταν χωρισμένοι. Ο κόσμος με αντιμετώπιζε με οίκτο. Με ένα βλέμμα θαρρείς και είχα ανακοινώσει πως ήμουν ορφανή. Υπήρχε στον αέρα μια αίσθηση ότι έπρεπε να χρήζω ειδικής μεταχείρισης γιατί είχα »λειψή»οικογένεια. Βέβαια σε μένα δεν ήταν τόσο έντονο το φαινόμενο, όσο σε έναν συμμαθητή μου στο σχολείο, επίσης παιδί χωρισμένων γονιών, που δικαιολογούσαν το οτί ήταν ατίθασος λόγω αυτού του γεγονότος.

Φυσικά η φυσιολογική μας πορεία από τότε πρέπει να απογοήτευσε πολλούς. Παρεκκλίναμε από την εικόνα του διαταραγμένου ατόμου,του ψυχικά αδύναμου ανθρώπου που δε θα κατάφερνε τίποτα αξιόλογο στη ζωή του, μόνο και μόνο γιατί οι γονείς του διάλεξαν χωριστούς δρόμους. Απογοήτευτηκαν εκείνοι που περίμεναν να γίνουμε εσωστρεφείς και νευρικοί, να μένουμε σταθερά ανεξεταστέοι, να πέσουμε με τα μούτρα στο αλκοόλ και στα ναρκωτικά ή να καταλήξουμε επιρρεπείς σε παραβατικές συμπεριφορές. Ειδικά για τα κορίτσια οι προβλέψεις είναι ακόμα πιο σκληρές και η πορεία προδεδικασμένη. Ή θα καταλήξει αγοροκόριτσο λένε, ή θα κοιμάται με μαθουσάλες γιατί έχει απωθημένα με τον πατέρα.

AgainstAllOdds_Web_HapNow

Βέβαια κανένας απο αυτούς του φωτεινούς »παντογνώστες» δεν σκέφτηκε πως αυτή η απώλεια σε πλάθει. Πως σε έμαθε να μην φοβάσαι το σκοτάδι, πως έπρεπε να μάθεις να στηρίζεσαι στα πόδια σου χωρίς να έχεις τον μπαμπάκα από πίσω για πατερίτσα, πως δεν χρειάστηκες κοινωνική λειτουργό για να σε φέρει στα ίσια σου. Γιατί δεν πτοήθηκες από κανένα ηλίθιο κι άστοχο σχολικό bullying και κατάφερες να γίνεις ο πρώτος μαθητής ενάντια σε όλα τα προγνωστικά.

Κατάφερες να γίνεις το αντίθετο από αυτό που σε προόριζαν οι άλλοι να γίνεις. Και αυτό είναι το πιο γαμάτο απ’όλα. Ψέματα δεν θα πω, είναι δύσκολη η ζωή χωρίς τον πατέρα. Πώς άλλωστε να νιώθεις καλά, όταν τα μισά σου γονίδια αγνοούνται, ειδικά όταν πασχίζεις να ανακαλύψεις ποιός είσαι. Όμως ακόμα και αυτό δεν είναι αρκετό για να σε καταδικάσει σε μια μίζερη ζωή. Ίσα, ίσα σε κάνει ακόμα πιο δυνατό και πιο ρεαλιστή απέναντι στην πραγματικότητα.

Ένα διαζύγιο θα τραυματίσει όλους του εμπλεκόμενους αλλά θα είναι για σύντομο χρονικό διάστημα. Στη πορεία γίνεται ένα ιδανικό μάθημα που σε κάνει καλύτερο άτομο. Ικανό να αποφύγεις όλες τις κακοτοπιές.