sprunginsee

Ήρθε πάλι στο μάθημα με αθλητική ζακέτα και φόρμα. Είχε ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά και με το που κάθισε άρχισε να μας μιλάει για το ταξίδι του στις Φιλιππίνες. Τον είχαν προσκαλέσει εκεί ως ομιλητή σχετικά με την αξιοποίηση της θάλασσας. Η θάλασσα λέει έχει διαφορά θερμοκρασίας 20 βαθμών Κελσίου σε κάποιο βάθος σε σχέση με την επιφάνειά της  και πιστεύει ότι αυτό είναι κάτι που αν αρχίσουμε να το εκμεταλλευόμαστε μπορεί να αποφέρει πολλά. Καθόμαστε σε μια αίθουσα που δεν έχει θρανία ούτε έδρα. Έχει κάτι βολικά μικρά τραπεζάκια σε σχήμα κύκλου ώστε να βλέπεις τους πάντες. Αυτά μετακινούνται επίσης για να μπορούμε να δουλεύουμε εύκολα σε ομάδες . Εδώ βλέπεις, το να μελετάς τη δουλειά του άλλου δεν το λένε αντιγραφή αλλά ανταλλαγή ιδεών. Πριν από κάθε μάθημά του έχει ένα καλάθι σαν αυτό που έχουν οι γιαγιάδες και μαζεύει τα κινητά. Δεν του αρέσουν μέσα το μάθημα. Επίσης κάθε φορά που μιλάει κάποιος στο τέλος τον χειροκροτούμε. Επίσης πριν ξεκινήσει το μάθημα ζωγραφίζουμε καρτελάκια με τα ονόματά μας για να γνωριζόμαστε.

Σήμερα, λοιπόν, ο καθηγητής μου είπε ότι είναι πολύ χαρούμενος γιατί τελείωσε ένα πρότζεκτ πολύ σημαντικό.  Με αφορμή αυτό άρχισε να λέει ότι υπάρχουν εκεί έξω εταιρίες που μας περιμένουν, σοβαροί άνθρωποι και οργανισμοί που είναι έτοιμοι να μας ακούσουν και να μας χρηματοδοτήσουν αν τους προτείνουμε μια έξυπνη ιδέα. Έλεγε ότι αυτοί οι άνθρωποι που έχουν καταφέρει να είναι σε πολύ υψηλές θέσεις δε διαφέρουν καθόλου από εμάς. Να βλέπουμε και εμείς μακριά, μας συμβούλεψε, και να έχουμε υψηλούς στόχους. Να συνεργαζόμαστε μεταξύ μας και να κυνηγάμε μεγάλα έργα μαζί και όχι μικροδουλειές ο καθένας μόνος του.

Βγήκα έξω από την αίθουσα. Ήταν περασμένο απόγευμα, είχε ακόμα ήλιο και ένα ωραίο ανοιξιάτικο αεράκι. Περπατούσα και τα σκεφτόμουνα. Είναι που σε λίγες μέρες γίνομαι είκοσι τριών και με απασχολούσαν πολύ αυτά τα γενέθλια. Θεωρούσα ότι μέχρι αυτή την ηλικία θα έπρεπε να τα έχω ήδη καταφέρει με τη ζωή μου. Σήμερα όμως ένας άνθρωπος μου είπε ότι τα όνειρα δεν έχουν ημερομηνία λήξης και ότι η προσπάθεια τελειώνει όταν εσύ γράφεις το τέλος. Αυτό είναι το μυστικό κατάλαβα: Να είσαι νέος. Όχι σε ηλικία τόσο αλλά σε ψυχή.

Και να είσαι νέος για μένα σημαίνει να ερωτεύεσαι διαρκώς. Γιατί νομίζω ότι όπου υπάρχει έρωτας υπάρχει και ζωή. Να ξεκινάς τη μέρα σου με ένα «ευχαριστώ», μια «καλημέρα» και ένα χαμόγελο. Να πηγαίνεις λίγο πιο πέρα ακόμα και όταν το γέρικο σώμα σου δε μπορεί παρά να κάνει δυο-τρία βήματα. Γιατί ο έρωτας είναι μια στάση ζωής συνολική. Ορίζει να αγαπάς την καθημερινότητά σου, να βρίσκεις το παιχνίδι και το φλέρτ στα πιο απλά πράγματα. Να σου είναι αρκετό αυτό που έχεις και να το απολαμβάνεις, να μεθάς καθώς το γεύεσαι και να πάρεις ένα λεπτό να καταλάβεις πόσο όμορφο είναι.

Φτάνει πια με τη μαυρίλα, τη μιζέρια και την αποτυχία που προσπαθούν να μας επιβάλλουν για να μοιραστούν το βάρος όσοι παράτησαν τα όνειρά τους νωρίς. Κουραστήκαμε να ακούμε ανθρώπους που βολεύτηκαν σε μια ζωή δανεική, γιατί δεν είχαν το θάρρος να είναι ειλικρινείς απέναντι στους εαυτούς τους, να μας λένε τι μπορούμε να κάνουμε και τι όχι. Όσο θα υπάρχει ένα μωρό μέσα μας να μην ησυχάζει με λιγότερη χαρά, ένα  μυαλό που δεν βολεύεται αλλού πέρα απ’ την δικαιοσύνη και καρδιά να χτυπάει δυνατά μπροστά στην τόση ομορφιά της ζωής · καμία κρίση, καμία απειλή, κανένας ανάγωγος δε θα μας ορίσει τη ζωή. Στα είκοσι τρία μου συνέβη να αγαπήσω τον εαυτό μου ξανά παρόλες τις αδυναμίες και τα ελαττώματά μου. Και από δω και πέρα σαν άλλη Πρωτοψάλτη κάθε φορά που θα τον βλέπω να λυγίζει τότε θα  πιάνω και γω αυτό το μωρό που έχω στην ψυχή που χρόνια ερωτευμένο, παραμυθιασμένο αλλά με το μυαλουδάκι γερό, όταν λέει πεθαίνω θα τρέχω να του μαθαίνω τι θα πει μωρό μου, Μπορώ.