Σήμερα θα μιλήσω από καρδιάς, για ένα πολύ βασικό ζήτημα των διαπροσωπικών σχέσεων που ταλαιπωρεί πολλούς από μας, το πώς οι κοντινοί μας άνθρωποι υπόσχονται πως θα είναι κοντά μας και μετά από λίγο εξαφανίζονται χωρίς να ξανακούσουμε για αυτούς το οτιδήποτε.

Παρατηρώ γύρω τους ανθρώπους, νέους κυρίως, πως όλοι υπόσχονται πράγματα και τα τηρούν σπάνια εως ποτέ . Από τη προσωπική μου εμπειρία, έχω βιώσει τον εσωτερικό »πόνο» από άτομα που υποσχέθηκαν φιλία, στήριξη και εντέλει πήραν πολλά αλλά δεν έδωσαν τίποτα.

 

promises 2

Έρχομαι λοιπόν και σε ρωτώ. Γιατί να υποσχόμαστε πράξεις που δεν θα υλοποιήσουμε? Σαφώς δεν επικροτώ να αραδιάζουμε ένα σωρό ωραία λόγια, αλλά δεν επικροτώ και την αθέτηση υποσχέσεων.

Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς μας αν οι πράξεις μας πονάνε τους άλλους? Αν τους δημιουργούν ψεύτικες ελπίδες για κάτι που δεν θα γίνει? Μήπως αυτά τα άτομα στηρίζονται σε μας και καταλήγουν να στέκονται μετέωρα, γιατί εμείς μια μέρα εξαφανιστήκαμε δίχως να δώσουμε δεκάρα?

Όλοι μας αλληλεπιδρούμε καθημερινά με ανθρώπους που ανήκουν στον κλειστό κύκλο των γνωστών και φίλων μας. Αυτά τα άτομα μας είναι ιδιαίτερα αγαπητά, γιατί κέρδισαν με κάποιο τρόπο τη θέση τους στη καρδιά μας. Είναι τα άτομα που εμπιστευόμαστε περισσότερο από τον καθένα και που θα πέφταμε στη φωτιά γι’ αυτά.

 

promises 3

Φτάνει όμως μια μέρα που τα ίδια αυτά άτομα απομακρύνονται, συνήθως χωρίς να δίνουν μια εξήγηση και μας αφήνουν να νιώθουμε άδειοι. Να βαραίνει η ψυχή μας από το κενό που αφήνει η απουσία τους.

Αυτό το συμβάν με τη σειρά του, μας καθιστά ανήμπορους να ανοιγόμαστε στους νέους ανθρώπους που γνωρίζουμε και διστακτικούς στο να ξαναεμπιστευτούμε κάποιον.

Γι’ αυτό είναι ιδανικότερο να είμαστε μετριοπαθείς στις σχέσεις μας και να τηρούμε όσα υποσχόμαστε όσο μικρά και αν είναι. Γιατί οι πράξεις που δεν έγιναν, πονάνε αυτόν που τις περιμένει και μάλιστα πληγώνουν πολύ παραπάνω απ’ όσο νομίζουμε.

 

promises 4

Ελένη Χατζηδάκη