Όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν πως είμαι ικανή μέχρι και μαμούθ να έπαιρνα σπίτι μου, προκειμένου να το σώσω από μια φρικτή ζωή στους δρόμους.  Μπορώ μέχρι και κουνάβι να περιμαζέψω, κι ας κινδυνεύω με άμεσο θάνατο από δηλητηριώδη αέρια.

 

Όσοι με ξέρουν αναφωνούν κάθε φορά «τι μάζεψες πάλι?». Κυρίως με ρωτάνε, γιατί το κάνω κάθε γαμημένη φορά. Δεν έχω απαντήσει ακόμα. Μέχρι τώρα δεν ήξερα και γω το γιατί.. ή μάλλον δεν ήθελα να το παραδεχτώ.

 

Είμαι ένας σκουληκιάρης άνθρωπος. Θα ακούσω κραυγή βοήθειας και θα με τρώει το σκουλήκι στο μυαλό, μέχρι να κάνω αυτό που πρέπει. Αυτό που μου υπαγορεύει η λογική μου και κυρίως η καρδιά μου. Αυτό που είναι το σωστό, σε ένα σκατένιο κόσμο.

 

Δεν κατάφερα ποτέ να κλείσω τα μάτια και τα αυτιά στις φωνές ενός ανήμπορου ζώου. Έκανα τις κακίες σκέψεις » άμα δεν δώσω σημασία θα σταματήσει..». Ποτέ δεν συνέβη αυτό. Δεν έβρισκε ησυχία η ψυχή μου.

 

Και ποτέ δεν σταμάτησε κάθε φορά η φωνή. Περίμενε στωικά μέχρι να κουνήσω εγώ τον κώλο μου. Να δώσω αυτή τη καταραμένη ευκαιρία που αξίζουν όλα τα έμβια πλάσματα.

 

Υπάρχει το χέρι που δίνει ζωή και το χέρι που την αφαιρεί. Δεν θα γινόσουν ποτέ το πρώτο. Ήξερες πολύ καλά ότι ήσουν το δεύτερο χέρι δαγκωτό.

Γιατί όμως το κάνω?

 

Κοιτάω βαθιά μέσα στα εσώψυχα μου, όσο κρατάω αγκαλιά τα νεογέννητα γατάκια που βρήκα τις προάλλες. Θέλω να νιώθω ως η βασίλισσα της φιλευσπλαχνίας, να νιώθω ανώτερη ως είδος και να πως ότι κάνω το κάνω, γιατί είμαι γαμάτη και καλή και μπράβο μου δηλαδή!

 

Όμως να πω την μαύρη αλήθεια. Είμαι μια κωλοεγωίστρια του κερατά. Το κάνω για το δικό μου τομάρι κατά βάθος. Για το σώσιμο της δικής μου ψυχής. Γιατί τρέμω την ημέρα, που θα πεταχτεί το δικό μου μισοπεθάμενο κουφάρι σε έναν λάκκο. Πεινασμένο, εξαντλημένο και ξεχασμένο από όλους. Και θα κοιτάξω στον ουρανό φωνάζοντας για μια χείρα βοηθείας. Και ίσως ότι έσωσα, κάθε ψυχή που διατήρησα ζωντανή, γίνει ένα τεράστιο χέρι που θα με βγάλει από το χαντάκι και θα μου δώσει μια στάλα νερό και φαγητό.

 

Κατάλαβες τώρα εσύ που ρωτάς γιατί φροντίζω ότι έχει ανάγκη?

Γιατί ταΐζοντας μια ζωή,  ταΐζω την ψυχή μου!