18630835_shutterstock_185167523.limghandler

Δεν είχα σκοπό ποτέ μα ποτέ να γράψω ένα τέτοιο άρθρο. Να μιλήσω εγώ για κάτι τέτοιο; Για την Σκλήρυνση κατά πλάκας; Και τι; Να το μάθουν όλοι; Εμένα πολλοί δικοί μου άνθρωποι το έμαθαν πρόσφατα. Τώρα που το χω αποδεχτεί, τώρα που δεν το φοβάμαι, μετά από αισίως 9 χρόνια… Δεν ήθελα να το ξέρουν, να μη με λυπούνται, να μην αλλάξουν στάση απέναντί μου, να μην, να μην…. Ήξερα πως δε θα γινόταν κάτι τέτοιο γιατί οι φίλοι μου από παλιά είναι φίλοι ζωής, αλλά συνέχιζα να μην το αποκαλύπτω… Μάλλον από άμυνα, γιατί πίστευα ότι έτσι το ξορκίζω, δεν ξέρω γιατί.

Όμως άλλαξα, με άλλαξε, άλλαξα όπως λέει και η Γιούλικα Σταφιδά στο πολύ πετυχημένο φιλμάκι που πρωταγωνιστεί με θέμα την πολλαπλή σκλήρυνση. Η ασθένειά μου δεν  είναι πλέον ταμπού, αλλά είναι ένα μάθημα ζωής, ένας αγώνας καθημερινός, μια προσπάθεια να γίνω στο τέλος καλύτερος άνθρωπος…

Ήμουν 26 χρονών όταν διαγνώστηκα. Ζόρικη ηλικία, περίεργη. Βρίσκεσαι στην φάση όπου όλα είναι στο μέγιστο. Οι μηχανές δουλεύουν στο φουλ. Θες να γίνεις ο καλύτερος επαγγελματικά, κοπιάζεις, μοχθείς. Εξελίσσεσαι, ανεβαίνεις και όμως, δεν επαναπαύεσαι.  Ερωτεύεσαι. Στο φουλ κλασσικά, αλλά πιο κατασταλαγμένα, πιο μεστά, αφήνοντας και ένα παραθυράκι προς το μέλλον. Κάνεις όνειρα για το μέλλον, χαμογελάς. Και κάπου εκεί έρχεται η διάγνωση.

Σκλήρυνση κατά πλάκας, αυτή η άγνωστη, και σου κόβονται τα φτερά. Και τώρα τί; Όλα είναι άγνωστα και εγώ φοβάμαι. Πολύ.

Ξεκίνησα λοιπόν να επισκέπτομαι γιατρούς. Και όχι απλούς γιατρούς. Τους καλύτερους. Με διακρίσεις και περγαμηνές. Και χωρίς να με εξετάσουν, να με δουν σαν ξεχωριστό ασθενή, αλλά απλά κοιτώντας τις εξετάσεις μου, κατέληγαν όλοι στο ίδιο συμπέρασμα:

-Έπρεπε να ξεκινήσεις θεραπεία χθες. Τόσο δύσκολα είναι τα πράματα. Η ιντερφερόνη είναι μονόδρομος.

Εγώ να κλαίω και να ψελλίζω:

-Είμαι σε μια σοβαρή σχέση, θέλω να ζήσω, να κάνω παιδιά!

-Παιδιά; Ξέχνα τα παιδιά. Η κατάστασή σου είναι πολύ σοβαρή. Επικεντρώσου στην θεραπεία σου και όταν σταθεροποιηθείς το συζητάμε τότε για παιδιά.

-Μα, τόσο χάλια είμαι; Περπατάω! Μουδιάσματα έχω μόνο και μια ανεξέλεγκτη κόπωση αλλά όχι αδυναμία κινήσεων.

-Ας μην το αναλύσουμε άλλο. Ξεκινάμε…

Και γω να στέκομαι μετέωρη εκεί και να μην ξέρω πως να αντιδράσω πια. Κενό.

Όλοι μου έλεγαν τα ίδια, μέχρι που ο Θεός έφερε στον δρόμο μου έναν άγγελο, τον γιατρό μου. Τον βρήκα τυχαία, ήθελα από κάπου να πιαστώ και με στήριξε. Δεν έμεινε μόνο στις εξετάσεις, δεν του ήταν αρκετό. Με αντιμετώπισε σαν μια ξεχωριστή περίπτωση. Με εξέτασε κλινικά, μου ζήτησε να κάνω κάποια επιπλέον τεστ και ήταν απόλυτος:

-Τα φάρμακα είναι φαρμάκια και δεν είναι για όλους. Οι παρενέργειες που μπορεί να σου προκαλέσει η ιντερφερόνη είναι πολύ περισσότερες από τα ενδεχόμενα οφέλη. Σε αυτή τη φάση θα παίρνεις κορτιζόνη και βιταμίνες για να αντιμετωπίσουμε τις ώσεις και στο μέλλον θα δούμε και…ΞΕΧΝΑ ΤΟ! ΖΗΣΕ!

ΖΗΣΕ! Κάνε παιδιά, ταξίδια, όνειρα! Αυτό ήταν το μότο του και πλέον έγινε και το δικό μου.

Και δεν το μετάνιωσα. Μου πήρε λίγο καιρό να εστιάσω, να καταλάβω, να ζυγίσω. Να δω τι είναι σημαντικό και τι περιττό και να το αποβάλλω. Και νομίζω ότι είμαι σε καλό δρόμο…

Χρειάζεται προσπάθεια. Δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες. Η ασθένεια δε σε αφήνει να την ξεχάσεις. Αλλά αποφάσισα πως αυτή θα κάνει την δουλειά της και γω θα κάνω την δικιά μου! Το βασικότερο όλων είναι η ψυχολογία. Στο επίπεδο της ασθένειας, αυτή σε ανεβάζει και αυτή σε πάει στα τάρταρα. Επίσης,  η σωματική κατάσταση. Προσπαθώ να μην καταπονώ το σώμα μου σε βαθμό μεγαλύτερο από αυτόν που μπορώ να αντέξω. Να είναι καλά οι γονείς μου και ο άντρας μου που με βοηθούν να τα καταφέρνω.

Ο άντρας μου… Τί κεφάλαιο και αυτό στη ζωή μου…Ότι και να πω είναι λίγο και σίγουρα θα τον αδικήσω. Είναι το άτομο που σε ηλικία 26 χρονών έμαθε ότι η κοπέλα του έχει σκλήρυνση κατά πλάκας και έμεινε εκεί, αμετακίνητος. Χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς αμφιβολία. Και δεν έφυγε ποτέ, κανοντας περίτρανα πράξη το «στα εύκολα και τα δύσκολα». Στήριξη και βοήθεια στα πάντα, σε βήματα και αποφάσεις. Κάναμε 2 υπέροχα παιδιά και η 4μελής οικογένειά μας είναι η ασπίδα που έχω απέναντι σε καθετί που προσπαθεί να με καταβάλλει.

Μεσολάβησαν και άλλα θέματα υγείας, άσχετα με την σκλήρυνση και πολύ σοβαρά. Όλα στο σύνολό τους με έχουν αλλάξει, πολύ. Η σκλήρυνση πλέον έγινε φίλη μου και σαν κάθε φιλική σχέση, έχει τις διακυμάνσεις της. Έχω πλέον σταματήσει να την φοβάμαι. Δε μπορώ να προβλέψω το μέλλον, κανείς άλλωστε δεν μπορεί. Τα μαθήματα όμως που έχω πάρει  και ακόμα παίρνω είναι καταλύτες και με χουν κάνει πιο δυνατή.

Μαζί με όλους αυτούς που είναι δίπλα μου και με στηρίζουν, νιώθω πιο οχυρωμένη από ποτέ. Δεν ντρέπομαι να το πω όπως παλιά. Το φωνάζω και είμαι έτοιμη να πω σε όλους την ιστορία μου για να ενθαρρύνω τα τόσα παιδιά που δίνουν τον ίδιο αγώνα με μένα.

ΞΕΧΝΑ ΤΟ! ΖΗΣΕ!

ΥΓ: Θερμή παράκληση: Ξέρω ότι με αγαπάτε, λίγο ή πολύ ή και καθόλου.

Δε χρειάζεται να γίνει κανένα τηλέφωνο, κανένα μήνυμα συμπαράστασης. Θα ήταν περιττό. Είμαι αυτή που ξέρετε. Δεν έχει αλλάξει κάτι.

Σας φιλώ.