The Curing Room13

Έχω μάθει αυτά τα χρόνια να είμαι επιφυλακτικός όταν ακούω φήμες για παραστάσεις που
δεν έχω δει. Περιμένω, αφουγκράζομαι τον παλμό, την συχνότητα των δελτίων, τις
αναρτήσεις. Βγάζω συμπεράσματα, βλέποντας τες, κι όταν δεν μπορώ, λόγω της επίμονής
μου άρνησης να επισκεφθώ την Πρωτεύουσα, στέλνω ανθρώπους δικούς μου, με κριτήρια
θεατρικά και ματιά έμπειρη. Κάπως έτσι εκτυλίχτηκε κι η σχέση μου με την παράσταση του
Δημήτρη Καρατζιά. Και είχα απορία, να δω πώς σκέφτονται, οι έγκλειστοί του.
Με αφορμή λοιπόν την άνοδο, έφτιαξα μια λίστα με ερωτήσεις, που με μεγάλη προθυμία
μου απάντησαν. Δύο από τους έγκλειστους, γιατί οι γραπτές συνεντεύξεις απαιτούν χώρο
για να δούμε την ταυτότητα των καλλιτεχνών. Και θέλησα, να μου πούνε πράγματα για το
θέατρο και την ζωή. Και μου τα είπανε. Κι είμαι πολύ χαρούμενος που τελικά ο Νίκος Γκέλια
και ο Πάνος Νάτσης έγιναν μέρος της διαδικτυακής παρέας μας.

1. Πώς είναι η εμπειρία του να είστε μέσα στο “Curing Room”
Νίκος Γκέλια: Κλειστοφοβική τουλάχιστον θα έλεγα. Είναι μια βαθιά συγκρουσιακή
κατάσταση, το έργο από μόνο του είναι σκληρό, η συνθήκη δύσκολη και εμείς
γυμνοί. Αλλά παράλληλα τρομερά λυτρωτικό. Έχεις την ευκαιρία να επικοινωνήσεις
με τα ένστικτα σου και να απελευθερωθείς από αυτά!
Πάνος Νάτσης: Ξεκίνησε στο τέλος του περσινού καλοκαιριού όταν ο Δημήτρης
Καρατζιάς μου ζήτησε να τον βοηθήσω με την αντικατάσταση του Θανάση
Πατριαρχέα στο ρόλο του Υπολοχαγού Έρενμπεργκ. Το έργο με κέρδισε κατευθείαν
και έχοντας δει παραστάσεις του Δημήτρη ήξερα πως θα συνεργαστούμε άψογα.
Είχαμε περίπου ένα μήνα να ετοιμαστούμε για την πρεμιέρα οπότε και ξεκινήσαμε
άμεσα. Μετά όλα έγιναν τόσο γρήγορα που δεν κατάλαβα πότε φτάσαμε να μιλάμε
για τελευταίες παραστάσεις! Σίγουρα ήταν μια εμπειρία που μου έμαθε πολλά και
μου αφήνει μια γλυκειά γεύση.

gkelia2
2. Στην εποχή των διακρίσεων και της ηθικής κατάρρευσης πόσο επίκαιρο είναι ένα
αντιπολεμικό δράμα;
Νίκος: Κάθε κρίση εμπεριέχει και μια κρίση αξιών, αμφίδρομα ζούμε σε έναν
οικονομικό πόλεμο στη δύση. Στην ανατολή ο πόλεμος έχει πολλά πρόσωπα, η
ηθική …. είναι δίπλα μας και μέσα μας, στόχος μας είναι να αναρωτηθούμε τι
πραγματικά συμβαίνει και να μην εθελοτυφλούμε στη πραγματικότητα που μας
περιβάλει.
Πάνος: Σήμερα, στο 2018, συζητάμε για την άνοδο της ακροδεξίας στην Ευρώπη και
όχι μόνο, ενώ εχουν περάσει λίγα μόλις χρόνια από την φριχτή περίοδο του
Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Αυταρχικά καθεστώτα υπάρχουν ακόμα κι αν μας
φαντάζουν “μακρυά” ίσως δεν ειναι και τόσο. Παιδιά και άμαχος πληθυσμός
χάνεται ακόμη στις μέρες μας. Νομίζω πως πάντα είναι επίκαιρο ένα αντιπολεμικό
έργο. Θέλω να πω πως από ότι φαίνεται η ανθρωπότητα ή δεν έχει μάθει από τα
λάθη της ακόμα ή ξεχνάει πραγματικά γρήγορα.

The Curing Room12

3. Για την παράσταση αυτή, καλείστε να παίξετε γυμνοί επί σκηνής, θέμα που
ακόμη στις μέρες μας αποτελεί ταμπού για τα ελληνικά δεδομένα. Ποιες ήταν οι
πρώτες σκέψεις που περάσανε από το μυαλό σας μόλις λάβατε αυτή την
«ενδυματολογική» οδηγεία;
Νίκος: Γενικώς σαν ομάδα δεν πολυσκεφτήκαμε το γυμνό. Περισσότερο μας
απασχολούσε η δυσκολία του πράγματος και να κερδίσουμε αυτό το στοίχημα.
Κάθε μας πρόβα συγκεντρωνόταν στην ισχυρή συνθήκη της πείνας, της δίψας και
της κλειστοφοβίας.
Πάνος: Πώς θα το πάρει η κοπέλα μου! Πέρα από την πλάκα όμως δεν νομίζω οτι
με απασχόλησε ποτέ ουσιαστικά το γυμνό ως γυμνό, αλλά περισσότερο το πως
αυτό θα λειτουργήσει ως “κοστούμι” του ρόλου.
4. Νίκο γνωρίζουμε ότι έζησες το αίσθημα της απώλειας της πατρίδας σου, με ό,τι
αυτό συνεπάγεται. Πώς βλέπεις τον ήρωα που καλείσαι να ενσαρκώσεις επί
σκηνής;
Σίγουρα υπάρχουν κοινά μεταξύ μας. Η αίσθηση της απώλειας είναι ανθρώπινο
κοινό χαρακτηριστικό. Όπως ο πόλεμος εξαγοράζει με τη βία τον άνθρωπο έτσι και
η οικονομική δυσχέρεια μιας χώρας ωθεί τον άνθρωπο σε έναν πόλεμο με τον
εαυτό του και με της επιβίωση του, είτε σε άλλες χώρες είτε μέσα στη βιοπάλη της
καθημερινότητας του.

natshs-12
5. Πάνο τι θα αποτελούσε γι εσένα ένα «Curing room»;
Οι βάρκες με τους πρόσφυγες που θαλασσοπνίγονται στο Αιγαίο, οι φυλακές της
Μπανγκ Κουανγκ, ή του Καραντίρου.

6. Νίκο τι θα σε ενδιέφερε να πεις στους θεατές που παρακολουθούν την
παράσταση;
Πρώτη μου συμβουλή στους θεατές θα ήταν να έρθουν με διαφορετικές
προσδοκίες. Ναι μεν η εικόνα μας είναι αρκετά ισχυρή αλλά τα θέματα που
πραγματεύονται μέσα στο έργο είναι πολύ δυνατά, πείνα, δίψα, ένστικτο
επιβίωσης και η αλλοτρίωση του πολιτισμού είναι κάποια βασικά χαρακτηριστικά
της παράστασης μας. Καλή θέαση!

7. Πάνο από την ιστορία γνωρίζουμε ότι οι εφτά αυτοί άνδρες που βλέπουμε επί
σκηνής είναι θύματα πολέμου. Πιστεύεις ότι η εξαθλίωση αυτού του τύπου στο
πρόσωπο του αντιπάλου είναι λύτρωση ή απλά ανάγκη για την εύρεση ενός
εξιλαστήριου θύματος;

Υπάρχουν αληθινές ιστορίες όπως για παράδειγμα αυτή του Veronesi. Ο Danilo
Veronesi ήταν Ιταλός φυλακισμένος που βρήκε τον θάνατο στις 15 Μαΐου 1944, στο
στρατόπε δο του Έμπενζεε, παράρτημα του Μαουτχάουζεν. Επισήμως έπεσε στον  ηλεκτροφόρο φράκτη, αλλά οι αυτόπτες μάρτυρες διαψεύδουν τα επίσημαέγγραφα.Ένας από αυτούς, ο Τσέχος Drahomir Barta που κρυφά από τους Ναζί κρατούσε ημερολόγιο, έγραψε πως ο διοικητής του στρατοπέδου έβαλε έναν στρατιωτικό
σκύλο να κατασπαράξει ζωντανό τον Veronesi. Ο Ιταλός ήταν μόλις 18 χρόνων. Η διοίκηση του στρατοπέδου ανέφερε συχνά ως αιτία θανάτου την ηλεκτροπληξία από τον θανατηφόρο φράκτη. Οι φράχτες είχαν μια ειδική, μικρή λάμπα και μια πινακίδα που προειδοποιούσε για την υψηλή τάση. Αυτές όμως, βρίσκονταν από την έξω μεριά, και όχι από την μέσα. Προειδοποιούσε δηλαδή τους επισκέπτες και όχι τους φυλακισμένους.
Αυτή και χιλιάδες άλλες ιστορίες ανθρώπων πραγματικών (όχι λογοτεχνικών ηρώων) από τα βασανιστήρια των Ναζί και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης με κάνουν να μην μπορώ με κανέναν απολύτως τρόπο να εκλογικεύσω αυτές τις
πράξεις.

8. Νίκο αν σου δινόταν η ευκαιρία, θα άλλαζες την απόφασή σου να παίξεις στο
“Curing room”; Ποιος είναι ο ρόλος που θα ήθελες πάση θυσία να ενσαρκώσεις
στο μέλλον;

Δεν θα άλλαζα την απόφαση μου αυτή σε καμία περίπτωση. Από τον κάθε ρόλο που έχω «αναλάβει» έχω βγάλει και κάτι για μένα! Εν κατακλείδι όμως υπάρχουν πολλοί ρόλοι στο παγκόσμιο θέατρο που με μεγάλη μου χαρά θα ήθελα να ενσαρκώσω! Ο κόσμος του θεάτρου είναι μαγικός, οπότε είναι πολύ λάθος να
σταματήσουμε να ονειρευόμαστε.

natshs2
9. Πάνο στο παρελθόν έχεις παίξει σε ταινίες μικρού μήκους. Προτιμάς το θέατρο ή
τον κινηματογράφο;

Έχουν και τα δυό τις χάρες τους! Θα ήθελα να εξερευνήσω κάπως περισσότερο τον κινηματογράφο, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι θέλω να σταματήσω το θέατρο.

10. Πάνο σε μια εποχή που η τέχνη χαρακτηρίζεται από ένδεια και ο ρόλος του
θεάτρου ως πυλώνας στην μόρφωση των πολιτών τείνει να ξεθωριάζει, πώς
μπορεί ο καλλιτέχνης να διαφυλάξει την ποιότητα των παραγόμενων
παραστάσεων;

Με σκληρή δουλειά και πολύ από τον προσωπικό του χρόνο φαντάζομαι. Επειδή όμως το θέατρο έχει το καλό να είναι ομάδικο άθλημα, το βάρος αυτό μοιράζεται. Για αυτό και βλέπουμε νέες ομάδες να διεκδικούν και να κερδίζουν έδαφος από μεγαλύτερες παραγωγές. Το θεατρικό κοινό υπάρχει, απλώς έχει γίνει πιο επιλεκτικό. Δεν έχουμε λοιπόν παρα να κάνουμε ότι κάνουμε πάντα. Να δουλέψουμε και με πίστη και ταπεινότητα να δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό.
Είναι πολύ σημαντικό οι ηθοποιοί να ξέρουν να τοποθετούνται σε αυτό που τους δίνεται ως ερώτηση. Να σκέφτονται και να δουλεύουν τις απαντήσεις τους. Να μην αποστηθίζουν. Να δίνουν το στίγμα και το είναι τους, πάνω και κάτω από την σκηνή.

Αυτό είναι που το καταφέρνουν οι νέοι ηθοποιοί, γιατί ξέρουν να ενημερώνονται. Και γι’αυτό μας αφήνουν πάντα μια ευχάριστη αίσθηση στο κλείσιμο της κάθε μας κουβέντας. Για την παράσταση τώρα. Τα παιδιά κατάφεραν να τα πούνε καλύτερα από τον καθέναν. Η καλύτερη διαφήμιση, το αρτιότερο δελτίο, είναι τα παιδιά αυτά, που
ανασαίνουν όπως ακριβώς θα βγουν ως ανάσες τα λόγια πάνω στο σανίδι.
Εύχομαι καλή επιτυχία παιδιά!