mde

Πολύ συχνά στις μέρες μας ακούμε για ένδεια της εγχώριας λογοτεχνικής παραγωγής. Για βιβλία ευτελή, που γράφονται και διεκδικούν θέσεις εφήμερες στα ράφια μας και πολύ περισσότερο στην μνήμη μας ως αναγνώστες. Είναι τα βιβλία που δεν μπορούν να θέσουν μια αμφιβολία, να κεντρίσουν τον νου για μια πνευματική διεργασία, πέραν του ποιος αγαπάει ποιον και με ποιο θα παντρευτεί στο τέλος.

Βέβαια, στους καιρούς αυτούς του δύσκολους και τους μη παραγωγικούς, έχουμε ορισμένους φάρους γραφής, που καταφέρνουν να απομονώσουν την αξία την δική τους και του έργου τους, να την φωτίσουν  και να αποτρέψουν τους αναγνώστες από την πρόσκρουση στον βράχο του κοινότυπου.

Ένας τέτοιος φάρος είναι τις μέρες μας ο Γιάννης Πλιώτας . Τώρα η σχέση μου με το βιβλίο του, ξεκινά λίγο περίπλοκα. Ο Γιάννης (χάριν συντομίας επιτρέψτε μου τον ενικό) κυκλοφόρησε σχετικά πρόσφατα το βιβλίο «Ούγγρικα Ψάρια», στο οποίο πραγματεύεται την ιστορία ενός κυκλώματος εκμετάλλευσης της αλιείας και καταλήγει να στροβιλίζει την ιστορία σε ένα κυκεώνα αποκαλύψεων που πυροδοτούν την δράση όλο και περισσότερο.

Στο παρελθόν λάτρευα τα βιβλία αυτά. Μα η τόσο απροκάλυπτη επαλήθευση των όσων συμβαίνουν γύρω μου με την πραγματικότητα αυτών των δυστοπιών,  με απέτρεπε από το να τα επιλέγω για να διαφυλάξω την ηρεμία μου. Τελικά, αυτό το λογοτεχνικό «εμπάρκο» το έσπασα φέτος και αποζημιώθηκα με το παραπάνω.

Ο Γιάννης χειρίζεται με μαεστρία την γλώσσα. Από τα λίγα βιβλία των ημερών μας, τα «Ούγγρικα Ψάρια» δεν έχουν συντακτικά και γραμματικά λάθη. Ως αναγνώστης, έχω βαρεθεί να βλέπω λάθη σελιδοποίησης, σφάλματα στον χωρισμό των λέξεων, σύγχυση μεταφορικού και ειδικού «ότι» (γκουγκλάρετε το αυτό, συνήθως το κάνετε λάθος). Είναι ευτυχές το να διαβάζεις ένα βιβλίο και το μυαλό σου να συνεχίζει κανονικά την ροή του χωρίς να αποσπάσαι για την αναγνώριση αυτών των λαθών.

Η ιστορία. Πόσο ροζ να νατέξουμε σε μια γκρι πραγματικότητα; Είναι βλακώδες να περιμένουμε μόνιμα τον έρωτα. Σαν μια κοπέλα, να εθελοτυφλεί και η μόνη της έννοια να την παντρευτεί ο Jude Law. Ο Γιάννης, μας δίνει μια ιστορία, που υπό άλλες συνθήκες θα άγγιζε τα όρια του νουάρ, και παρά τις αναφορές σε έρωτες και πάθη, μένει προσηλωμένος στην ανάλυση της πολιτικοκοινωνικής κατάστασης που ξεκίνησε εξ αρχής να πραγματεύεται.

Πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό είναι η αφήγησή του. Δεν εμπλέκει πολλούς αφηγητές, όπως είθισται στα «σοβαρά» βιβλία. Μένει σε ένα κέντρο. Μας εξιστορεί τα γεγονότα. Μα περιγράφει καταστάσεις. Και μας αφήνει να πλανηθούμε στην δική του πραγματικότητα χωρίς να δημιουργούμε ακούσια χάσματα που δυστυχώς προκύπτουν όταν αλλάζουμε τις οπτικές γωνίες.

Τα «Ούγγρικα Ψάρια» είναι ένα βιβλίο σταθμός στα εκδοτικά δεδομένα της ελληνικής λογοτεχνικής σκηνής. Δεν έχει τίποτα να ζηλέψει και τίποτα να φοβηθεί από τα αντίστοιχα βετεράνων συγγραφέων του εξωτερικού. Θα σταθώ στο σχόλιο που αναγράφεται στο εξώφυλλο, και ειπώθηκε από την Ακρίτα.

«Το διάβασα και ζήλεψα»!

 

Καλή ανάγνωση…