images2

Μέρες τώρα στέκεσαι στο παράθυρο. Κοιτάς απ’ έξω τους περαστικούς. Δεν μιλάς ίσα που αναπνέεις. Δεν ακούγεται τίποτα παρά μόνο ο αδιάκοπος ήχος της ανάσας σου. Αναπολείς τις όμορφες στγμές που ζούσες μέρες πριν και αναρωτιέσαι πως όλα αυτά χάθηκαν μέσα σε ένα δευτερόλεπτο.

2016-02-18-1455834546-9017719-thumb_472_750x0_0_0_auto

 

Είχες έναν άνθρωπο κοντά σου, μα οι καταστάσεις σας χώρισαν και ο καθένας τώρα τραβάει το δικό του δρόμο. Δεν ξέρεις εκείνο το άτομο τι κάνει στη ζωή του, αλλά εσύ παραμένεις κολλημένος στο παράθυρο μέρα νύχτα να κοιτάς έξω τους ανθρώπους, τις στάλες της βροχής και τον αέρα λες και έχει σταματήσει ο χρόνος για σένα. Κι όντως έτσι νιώθεις. Σαν να πάγωσαν όλα. Σαν να πάγωσε η καρδιά σου. Δεν μπορείς πια να φανταστείς τη ζωή σου μετά απο αυτό το άτομο. Και αυτό είναι που σε πονάει, αυτό σε κρατάει ξάγρυπνο τα βράδια.

 

Η αγάπη φεύγει όσο ξαφνικά έρχεται. Κανένας δεν την ελέγχει και κανένας δεν της αντιστέκεται. Ήρθε έφυγε και έμεινες μετέωρος να κλαις γι’ αυτό. Ο τόπος δεν σε χωράει και νιώθεις πως θα καταρρεύσεις κάθε δευτερόλεπτο που περνάει σε εκείνο το παράθυρο. Δεν αντιλαμβάνεσαι τι έγινε. Πως όλα άλλαξαν απο τη μια στιγμή στην άλλη.

photo-original

 

Μη κλαις όμως άλλο. Κλαίει όποιος μετανιώνει, όποιος πιστέυει πως έχασε τα πάντα. Εσύ όμως φίλε μου κέρδισες πολλά. Έναν έρωτα και μια αγάπη που πέρασαν και σε άγγιξαν. Κι ας νιώθεις την καρδιά σου σα θάλασσα χωρίς άνεμο. Κι ας νιώθεις το βάρος στο στέρνο να μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Τα έζησες και τα ένιωσες όλα στο μέγιστο βαθμό. Σκέψου πως άλλοι δεν είχαν ποτέ τους αυτή την ευκαιρία.

 

Εσυ όμως? Εσύ την ένιωσες και την βιώσες τόσο δυνατά που σε πονάει. Ο πόνος αυτός είναι η ζωντανή υπενθύμιση όσων έγιναν. Ο πόνος σου είναι το ενθύμιο όσων πέρασαν. Καλά και άσχημα υπήρξαν και καθετί που υπάρχει είναι χίλιες φορές καλύτερο απο την  ανυπαρξία.

images3

 

Μη κλαις πια… κλαίει μόνο αυτός που δεν έχει ζήσει. Εσύ έζησες και με το παραπάνω.