c8bf98c7-02e9-4035-86b0-6dc4afc9007c_2

Αγαπώ πολύ το θέατρο. Να το παρακολουθώ. Να ζω μαζί του. Να εξελίσσομαι. Να μαθαίνω τους ανθρώπους του και να καταλαβαίνω τον ψυχισμό τους.  Το θέατρο κατά βάση είναι οι άνθρωποι. Αυτοί που θα σταθούν για να μας πούνε λόγια που άλλοι τους έβαλαν στο στόμα, κι άλλοι τους έδειξαν πώς θα τα πούνε. Μα θα τα πούνε για να γίνουνε εμείς.

Το παρόν κείμενο το ξεκίνησα αρκετά ανορθόδοξα. Βγήκα από το θέμα, αφού πρόκειται να μιλήσω για ένα βιβλίο, μα εδώ και ώρα σας μιλώ για θέατρο. Μα όλα συμβαίνουν λόγω της φύσης του βιβλίου. Είναι που η Δελίνα έγραψε και εξέδωσε ένα θεατρικό βιβλίο. Έναν μονόλογο –που ξέρετε πόσο λατρεύω τους μονολόγους. Μια απολογία, μια εξομολόγηση, μια κουβέντα σε ένα καθρέφτη χωρίς μιλιά και με διαφορετικό είδωλο στο γυαλί του.

Ένας άνδρας σε ένα μεταίχμιο. Αλλαγή σπιτιού, αλλαγή ζωής και αναπόληση. Μια θύμηση των χρόνων των περασμένων, των στιγμών που ένιωσε κυρίαρχος της ζωής του, που τον έκαναν ασύγκριτο και τον «έθαψαν» σε έναν έρωτα και μια ζωή.

Να τονίσω πως εν γένει δεν μου αρέσει να διαβάζω τα θεατρικά κείμενα για ένα και μόνο λόγο. Τα φαντάζομαι ως ρόλους αγαπημένων μου καλλιτεχνών. Και όταν δεν ανεβαίνουν διά στόματος αυτών, τότε έρχεται η απογοήτευση για το αποτέλεσμα της σκηνικής μεταφοράς.

Έλα, όμως, που η Δελίνα χειρίζεται με τέτοια μαεστρία την γλώσσα που δεν σε αφήνει να το δραματοποιήσεις  στο μυαλό σου. Σε αφήνει να φτιάξεις εικόνες συγκεχυμένες. Να μείνεις βουβός αναγνώστης της πλοκής και του ψυχοδράματος που εκτυλίσσεται μπροστά σου. Φτιάχνει την ιστορία, περιλαμβάνει τις απαραίτητες δόσεις χιούμορ για να χαλαρώσεις από την πίεση και σε ξαναρίχνει στα βαθιά της ανάγνωσης που βήμα το βήμα σε φτάνει στην κορύφωση.

Για δάκρυα και τα τοιαύτα δεν θα μιλήσω. Είναι στο χέρι του καθενός να δακρύσει, να συγκινηθεί, να κλάψει με λυγμούς ή να αρχίσει να σφαδάζει από τον πόνο που θα του προσφέρει το βιβλίο που κρατά. Το σημαντικότερο, και «Το Πέρασμα» το πετυχαίνει μια  χαρά, είναι να στήσει ολοκληρωμένους χαρακτήρες και να τους φτάσει μέχρι το τέλος τους χωρίς να χάσουν την ταυτότητά των.  Διαβάζουμε ένα βιβλίο και γνωρίζουμε για τα καλά τον ήρωα, χωρίς να ξέρουμε πού έχει καταλήξει. Ωστόσο, ο χαρακτήρας του μας αποκαλύπτεται και περιλαμβάνει την επιρροή της κατάληξής του.

«Το Πέρασμα» είναι ένα πόνημα που σίγουρα θα δούμε στο θέατρο. Είτε σε λίγο καιρό είτε σε περισσότερο, θα μας μιλήσει διά στόματος ηθοποιού και θα μας μεταφέρει στο σαλόνι του διαμερίσματός του. Μέχρι τότε, είναι μια τέλεια προσθήκη για την βιβλιοθήκη μας και μια εξαιρετική παρέα για τα βράδια που απλώνονται μπροστά μας.