Ως παιδί με εντυπωσίαζαν οι πορσελάνινες κούκλες. Θυμάμαι αυτές που είχε στο σπίτι της η θεία μου, κι όλοι μαζί, παρέα με τα ξαδέρφια μου τις χαζεύαμε για ώρες. Πάντα χλωμές και εύθραυστες με τα φουστανάκια τους να είναι ραμμένα από ύφασμα σε εμπριμέ τόνους. Και πάντα, οι κούκλες αυτές ψηλά κι ανέγγιχτες.

Το μυαλό μου έτρεξε στις εικόνες αυτές με αφορμή «Το εργαστήριο με τις κούκλες» της Ελίζαμπεθ Μακνίλ. Τι κοινό μπορούν να έχουν ένας ταριχευτής- ανατόμος, μια κοπέλα που δουλεύει σε εργαστήριο με κούκλες κι ένας μικρός κατεργάρης που προσπαθεί να επιβιώσει κάνοντας ένα σωρό δουλειές για να τα καταφέρει; Πώς μπορούν οι ζωές αυτών των φαινομενικά αταίριαστων ανθρώπων να ταιριάξουν στις σελίδες ενός βιβλίου;

Η Μακνίλ επέλεξε να γράψει ένα βιβλίο πρωτότυπο. Σπάνια οι συγγραφείς καταπιάνονται με τέτοια θέματα. Ειδικά όταν τα γεγονότα  διαδραματίζονται σε μιαν άλλην εποχή, αφού εκτός από το ιστορικό πλαίσιο, ο συγγραφέας είναι αναγκασμένος να κάνει έρευνα και για τις εργασιακές μεθόδους που ακολουθούνταν, καταλήγοντας έρμαιο των διαφορετικών αναφορών που συναντά.

Η γλώσσα που επέλεξε για να γράψει το βιβλίο ήταν σκληρή και άμεση. Πολλές φορές κατέληγε σε εκφράσεις του δρόμου και λόγο αγοραίο, ενώ άλλες ήταν συγκροτημένη και τυπική. Τα γεγονότα είναι δοσμένα σε μορφή μονόπρακτου, χωρίς να κουράζουν και να υπεραναλύονται δίνοντας  χώρο στην δράση να αναπτυχθεί κρατώντας το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο ανατροφοδοτώντας το κάθε φορά με νέα στοιχεία.

Το βιβλίο αυτό, παρότι ευανάγνωστο δεν είναι για όλους. Σε πολλές στιγμές οι λεπτομέρειες καταλήγουν ανατριχιαστικές και δύσπεπτες. Διαβάζοντας την λεπτομερή ανάλυση των ανατομικών εργασιών του «Σίλας», ένιωθα το στομάχι μου να ανακατεύεται. Ωστόσο, «Το εργαστήριο με τις κούκλες» είναι πολύ καλύτερο από τα θρίλερ που έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια κι έχουν συνταράξει τον κόσμο.

Η Μακνίλ μου κράτησε καλή παρέα στο ταξίδι μου. Μου έδωσε δυνατές αναγνωστικές στιγμές, και κατάφερνε ως άλλη σειρήνα να με αποσπάσει από τον θόρυβο των σταθμών τις ώρες του διαβάσματος. Με το ίδιο πάθος, θεωρώ ότι θα συντροφεύσει και τον καθένα που θα επιλέξει να την διαβάσει.