Άτιμο πράγμα τα όνειρα και, δη, αυτά που έρχονται και μας ταράζουν μια καλοκαιρινή νύχτα. Άτιμο πράγμα οι έρωτες, που ψάχνουν μια φυλλωσιά για να ξαποστάσουν. Άτιμο πράγμα να κυνηγιούνται οι ερωτευμένοι και να μην βρίσκουν μια σπιθαμή να αφήσουν τον έρωτά τους να ανθίσει. Και με όλες αυτές τις ατιμίες, ψάχνουμε να βρούμε το νόημα της πραγματικής αγάπης.

Στην Αθήνα ετοιμάζεται ο γάμος του Δούκα Θησέα και της Ιππολύτης, όταν ο άρχοντας καλείται να δώσει λύση στο ερωτικό τρίγωνο που έχει προκύψει μεταξύ της Ερμίας, του Δημήτριου και του Λυσάνδρου. Αναγκασμένη από τον νόμο να παντρευτεί το Δημήτριο, η Ερμία, αρνούμενη να εγκαταλείψει τον μεγάλο της έρωτα, αποφασίζει με τον Λύσανδρο αν δραπετεύσουν στο δάσος όπου έχει ξεσπάσει διαμάχη μεταξύ του βασιλιά των ξωτικών, Όμπερον, και της βασίλισσας Τιτάνια. Κι όλοι, με την συνδρομή του ξωτικού Πουκ γίνονται κομμάτι ενός ανελέητου ερωτικού παιχνιδιού.

Μιλώντας για την εργογραφία του Σαίξπηρ, έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» το πιο ερωτικό δείγμα της γραφής του Βρετανού συγγραφέα. Κοντοφθαλμούμε τόσο που πέφτουμε στην παγίδα την στιγμή που το «Όνειρο…» είναι ένας ύμνος στην απρόσκοπτη αγάπη, στον έρωτα και στα όσα ευεργετήματα μπορεί να προσφέρει στον άνθρωπο. Είναι το κείμενο με τα περισσότερα αποστάγματα αλήθειας για το συναίσθημα που κάνει την ζωή όποιου κυριεύει πιο όμορφη.

Στο έργο του Αιμίλιου Χειλάκη και του Μανώλη Δούνια τώρα, η μετάφραση του Μπλάνα ήταν αυτή που έδωσε ένα τελείως διαφορετικό αέρα στο όλο κείμενο, αφήνοντας κάθε θεατή να καταλάβει κάθε λέξη του κειμένου και να νιώσει στο έπακρο τα όσα ο Σαίξπηρ θέλησε να εκφράσει μέσα από το «Όνειρο…» του. Ως λάτρης του παραδοσιακού ανεβάσματος του κειμένου, σε πολλά σημεία διαφωνώ με την απόδοση, αλλά δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω ότι αι ο πιο άσχετος με το θέατρο κατάφερε να κάνει κτήμα του το μεγαλύτερο κομμάτι του κειμένου αυτού.

Ερμηνευτικά. Η Αθηνά Μαξίμου έχει καταλήξει η πιο αγαπημένη μου ηθοποιός της γενιάς της. Με την φωνή της καθηλώνει και τον πιο αναίσθητο και αδιάφορο θεατή. Μιλά και η χροιά της γεμίζει τον χώρο, ενώ ο φυσικός λυγμός της είναι αυτός που αναδεύει συναισθήματα καλά κρυμμένα και ταράζει το θυμικό μας, φέρνοντας κατά διαστήματα δάκρυα στα μάτια. Ως Τιτάνια κυριάρχησε στην σκηνή με την καθηλωτική της εμφάνιση, καθώς χειρίστηκε το κοστούμι της με τρόπο τέτοιο που η ίδια μεταμορφώθηκε σε μια ογκώδη και μαγευτική πεταλούδα, που δίδασκε με κάθε λέξη της τα ύψιστα συναισθήματα. Ως, άλαλη, στο μεγαλύτερο μέρος της εμφάνισής της, Ιππολύτη, κέρδισε με την σωματικότητα που  έντυσε τον ρόλο τις εντυπώσεις και έγινε χείμαρρος συγκίνησης με τον τελευταίο της μονόλογο.

Ο Αιμίλιος Χειλάκης είναι μια δυναμική και αυτόνομη παρουσία. Ελίσσεται μεταξύ των θεατρικών ρόλων και καταφέρνει να ανταποκριθεί σε κάθε θεατρικό κάλεσμα. Επίσης, η φωνή του δίνει μια αίσθηση δυναμική σε κάθε του ερμηνεία ενώ ο ίδιος καταφέρνει να δώσει το δικό του στίγμα και να αναγνωρίζεται στο λεπτό. Ως Θησέας η δυναμική του άγγιξε το μέγιστο για τις δυνατότητες ενός τόσου αποστειρωμένου χαρακτήρα, μα ως Όμπερον κυριάρχησε στις σκηνές και η αύρα του απλώθηκε στον χώρο.

Ο Μιχάλης Σαράντης είναι ένα ξωτικό της υποκριτικής από μόνος του. Κινήθηκε, σύρθηκε, έδωσε ένταση και ζωή, ερμήνευσε και απήγγειλε, μίλησε, ψιθύρισε και άγγιξε, ελίχθηκε και αναδύθηκε με κάθε δυνατότητα που είχε. Γέμισε μόνος του την σκηνή, πάλεψε με όλες του τις δυνάμεις και έκλεψε την παράσταση ως σκανταλιάρης Πουκ.

Έκπληξη γι εμένα υπήρξε η Λένα Δροσάκη, όπου ως Ελένη κατέρρευσε από τον έρωτα και αφέθηκε στην μοίρα που αυτός ορίζει. Τρελή σχεδόν, έρμαιο του Δημήτριου, μια γυναίκα που πονάει και που καίγεται από ένα πόθο που δεν μπορεί να της ανταποδοθεί. Μια ύπαρξη δυστυχισμένη, που τελικά λυτρώνεται.

Το «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας» είναι μια παράσταση άξια λόγου που αξίζει να την δει κανείς. Και την επόμενη μέρα, όλα θα είναι «μια ανάμνηση θολή, σαν σε όνειρο».

Καλή θέαση!