Δύσκολη η αναμέτρηση με θρύλους των ελληνικών γραμμάτων. Τι να γράψω εγώ για την γυναίκα που έχει συνδέσει το όνομά της με πλήθος από τα καλύτερα βιβλία που έχουν κυκλοφορήσει στην χώρα μας; Για την Μάρω Βαμβουνάκη, που κάθε βιβλιόφιλος αγαπά να μισεί.

Όλα ξεκινούν όταν μια κοπέλα αποφασίζει να αφήσει την παρανοϊκή της οικογένεια. Αφήνει πίσω της το σπίτι των γονιών της και την άμετρη μεταξύ τους υποκρισία και οδηγούμενη από ένστικτο αφήνει την τύχη της στα χέρια ενός συμμαθητή που θα καταλήξει ο καλύτερος της φίλος και έτσι θα συνεχίσει η ιστορία που θα μας αποκαλύψει πράγματα που έχουν ταλαιπωρήσει τις σκέψεις και τις μέρες όλων μας.

Η Βαμβουνάκη στήνει μια ιστορία επίκαιρη και διαχρονική. Πόσοι νέοι άνθρωποι νιώθουν εγκλωβισμένοι στο σπίτι των δικών τους; Πόσοι ελπίζουν τα χειρότερα για τους ανθρώπους που τους έφεραν στον κόσμο μην αντέχοντας τις δίχως λογική απαιτήσεις και υστερίες τους; Και, τελικά, πόσοι καταφέρνουν να σπάσουν τα δεσμά τους με την ανώφελη οικογένειά τους και να δραπετεύσουν από μια καθημερινότητα κάτεργο;

Με γλώσσα στιβαρή και άμεση ξεδιπλώνει τις πτυχές της ιστορίας της. Αφηγείται τα γεγονότα σαν να τα έχει ζήσει η ίδια και καταφέρνει να εντρυφήσει στον ψυχισμό των ηρώων της, επικεντρώνοντας την προσοχή του αναγνώστη σε λεπτομέρειες που με διαφορετικό ύφος και βάθος γραφής θα είχαν μείνει αθέατες.

Το «Ένας αφηρημένος άντρας» δεν είναι ένα βιβλίο προς τέρψη. Δεν είναι το ανάγνωσμα που προτείνω για κάποιον που θέλει να χαλαρώσει τα απογεύματα του φθινοπώρου, δίχως να στοχαστεί προβλήματα και να κρύψει τα ήδη υπάρχοντα σε ντουλάπες και κάτω από βαριά χαλιά. Δεν είναι το βιβλίο που σε ταξιδεύει, ούτε αυτό που θα κάνει την λήθη φίλη σου.

Το «Ένας αφηρημένος άντρας» είναι ένα ψυχογράφημα καταγγελία. Μπορεί σε σημεία, λόγο της φύσης της μυθοπλασίας να γίνεται ανάλαφρο και να θυμίζει νουβέλα, μα στο μεγαλύτερό του μέρος θίγει ζητήματα που ως κοινωνία πασχίζουμε να κρύψουμε και αρνούμαστε την επιρροή των στην ζωή μας. Είναι η γυμνή αλήθεια που δεν φοβάται τον κατοπτρισμό της.

Προσωπικά, πόνεσα στις σελίδες του. Δεν ήθελα να το διαβάσω μέχρι τέλους και πίεσα εαυτόν για να φτάσω στην ατάκα του τέλους του. Ωστόσο, πλέον είμαι χαρούμενος που το διάβασα, γιατί σκότωσα πολλούς προσωπικούς μου «δράκους»

Καλή ανάγνωση!