Κάθε που μπαίνει ο Δεκέμβρης, αρχίζει μια ασταμάτητη επιθυμία. Βόλτες στις στολισμένες πλατείες με την παρέα μου και χουχούλιασμα πλάι στο τζάκι, παρέα με ένα ποτήρι κρασί και τα αγαπημένα μου βιβλία. Θα μου πείτε, πώς μπορούν να συνδυαστούν δύο τόσο ανομοιογενείς συνήθειες. Μα θα σας απαντήσω, πως με λίγη καλή θέληση, όλα διορθώνονται! Και μετά τις πλατείες του Σαββατοκύριακου, και πριν τα ταξίδια του επόμενου ΣΚ, σας φέρνω και το βιβλίο που μου κράτησε συντροφιά αυτή την εβδομάδα.

Σε ένα επαρχιακό χωριό της Αγγλία, η μικρή κοινωνία ταράζεται από την απρόσμενη εξαφάνιση ενός κοριτσιού. Η Ρόζι Άντερσον, μία καθ’ όλα μετρημένη έφηβη, βρίσκεται νεκρή στο δάσος πλάι στο χωριό της και όλη η μικρή κοινωνία μπλέκεται στο γαϊτανάκι που θα ξετυλίξει το κουβάρι της εξαφάνισής της. Σημαντικό ρόλο θα παίξει η κηπουρός της περιοχής Κέιτ, καθώς η επαφή της με την Ρόζι ήταν στενή και το θύμα ήταν στην ίδια ηλικία με την κόρη της.

Το πρώτο βιβλίο της Ντέμπι Χάουελς είναι από τα ιδανικά αναγνώσματα του χειμώνα. Η μουντή και άχρωμη βρετανική ύπαιθρος, γίνεται το τέλειο σκηνικό για να εκτυλιχθεί ένας φόνος. Η στάση των κατοίκων και η στερεοτυπική κρύα στάση των στις κοινωνικές εκφάνσεις της ζωής, σχηματίζουν ένα από τα πιο άρτια μοτίβα για την εξιχνίαση του μυστηρίου.

Όπως κάθε βρετανικό αστυνομικό μυθιστόρημα, έτσι και της Χάουελς ακολουθεί πολλά από τα μοτίβα που εισήγαγε στην νουάρ λογοτεχνία η μετρ του είδους Άγκαθα Κρίστι. Μην βιαστείτε να θεωρήσετε ότι μιλώ για αντιγραφή. Απλά η επιρροή της στις επόμενες γενιές είναι εμφανής και αναπόφευκτη –όπως για τους συμπατριώτες μας ιστορικούς μυθιστοριογράφους που είναι βαθύτατα επηρεασμένοι από τον Βιζυηνό και τον Παπαδιαμάντη.

«Η εξαφάνιση της Ροζι Άντερσον» είναι ένα βιβλίο που καταφέρνει να περιπλέξει τα πράγματα και να κάνει τον αναγνώστη μέρος της ιστορίας μέχρι να δοθεί το τέλος της. Με εικόνες και αφηγήσεις, με εναλλαγή του αφηγητή ανά κεφάλαιο, μας μεταφέρει στο κλίμα και την προσπάθεια που κάνει η συγγραφέας να ζωντανέψει επιτυχώς το τοπίο και τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν στην ιστορία της.

Παρότι προϊόν μυθοπλασίας, η Χάουελς κατάφερε να φέρει στους αναγνώστες μια ιστορία που τίποτα δεν έχει να ζηλέψει από αυτές που βασίζονται σε αληθινά γεγονότα. Με τρόπο άμεσο και παραστατικό, με την περιγραφή λεπτομερειών και  στοιχείων που θα περνούσαν απαρατήρητα, στήνει με το άκρως Βρετανικό τρόπο ένα βιβλίο που ήρθε για να μείνει.

Προσωπικά, δεν ήθελα να τελειώσει. Και μόλις το άφησα από τα χέρια μου ένιωσα θλίψη. Και μιας που έρχονται Χριστούγεννα, κι οι άνθρωποι οφείλουμε να αποχαιρετούμε την θλίψη μας, πλέον ξέρω πώς θα χαρίσω χαρά στους δικούς μου ανθρώπους. Κι η Ρόζι, θα είναι η δική τους παρέα για αυτές τις γιορτινές μέρες.