axepa_akros-empisteutikon.gr_-640x4003

Περιπλανιέμαι βράδυ στους χώρους του ΑΧΕΠΑ, την καθημερινή μου βόλτα όσο καιρό είμαι ασθενής. Η ματιά μου πέφτει σε ανθρώπους, ξαπλωμένους εδώ και εκεί.

 

Κάποιοι έχουν μερικά πρόχειρα στρωσίδια, ενώ άλλοι έχουν ξαπλώσει στη κρύα επιφάνεια των καθισμάτων αναμονής. Μερικοί είναι ξαπλωμένοι μέχρι και στο πάτωμα, ειδικά τώρα που είναι καλοκαίρι.

 

Αυτή η εικόνα πριν 7-8 χρόνια δεν υπήρχε και το γνωρίζω, καθώς το νοσοκομείο αποτελεί το δεύτερο μου σπίτι εδώ και 14 χρόνια. Είναι συνηθισμένη πια κατάσταση να βρίσκεις ανθρώπους στο ΑΧΕΠΑ το βράδυ που έρχονται, επειδή δεν έχουν που αλλού να πάνε. Είναι οι κρυφοί κάτοικοι του ιδρύματος. Κυρίως άγνωστοι και για πολλούς αόρατοι.

axepahomeless17-660

Δεν ενοχλούν με την παρουσία τους. Έτσι και αλλιώς για έναν ύπνο έρχονται. Χώνονται με τα λιγοστά υπάρχοντα τους σε σκοτεινές γωνιές του νοσοκομείου και δεν ακούγονται. Ίσως να τους ακούσεις καμία φορά να μιλάνε ο ένας στον άλλον, άστεγος προς άστεγο. Γιατί αυτό είναι. Είναι άνθρωποι που δεν έχουν ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τούς, δεν έχουν το καθημερινό ζεστό φαι όπως οι υπόλοιποι.

 

Που και που βλέπεις μια απόγνωση στο βλέμμα τους, ίσως και ένα ίχνος ντροπής. Ντροπή που πρέπει να βρίσκουν καταφύγιο εκεί, γιατί οπουδήποτε αλλού είναι ανεπιθύμητοι. Γιατί η ίδια η κοινωνία τους απορρίπτει καθημερινά. Ωστόσο εκείνοι κάπως παραμένουν χαμογελαστοί τον περισσότερο καιρό. Χαμογελαστοί και πολύ ευγενικοί. Όταν τύχαινε και κάποιος τους έδινε τρόφιμα, έβλεπες την ευγνωμοσύνη στα μάτια τους. Και το ευχαριστώ τους είχε την θερμή 100 αγκαλιών.

αστεγος-νοσοκομειο

Κατάλαβα με τα χρόνια πως το νοσοκομείο αποτελεί το δικό τους ανεπίσημο σπίτι και ότι έχουν εξοικειωθεί με αυτό το γεγονός. Δεν ξέρω αν αυτό είναι για καλό, ξέρω ωστόσο ότι αυτοί οι άνθρωποι μέσα στην ατυχία της ζωής βρήκαν κάπου να αράξουν. Και το προσωπικό του νοσοκομείου τους αφήνει. Ίσως αυτή να είναι η αλληλεγγύη που μπορούν να προσφέρουν σε αυτούς τους ανθρώπους. Και από το τίποτα που είμαστε συνηθισμένοι να προσφέρουμε, είναι μια αρχή για να γίνουμε πιο ανθρώπινοι ο ένας με τον άλλον.