Το τάμα της σαιζόν μου και προσωπικό κου στοίχημα είναι να ακούω ποιοτική μουσική σε τουλάχιστον μία συναυλία. Να πηγαίνω και να ταξιδεύω με τις νότες και τους στίχους- κρατήστε αυτό το «ταξιδεύω». Να μένω μετέωρος στην ωδική δεινότητα των ερμηνευτών και να μην σταματώ να σιγοτραγουδώ μαζί τους σκοπούς που, παρά το νεαρό της ηλικίας μου, έχουν αφήσει το δικό τους στίγμα στην ζωή μου και την εξελικτική μου πορεία έως σήμερα.

Παρασκευή βράδυ, στο Μ2 του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης προσγειώθηκε ο Γιώργος Περρής. Ο Traveller αυτής της σαιζόν. Ο αφοπλιστικός αυτός ερμηνευτής που μπορεί να γεμίσει με την φωνή του ένα υπερμέγεθες θέατρο και να πλημυρίσει με συναισθήματα ακόμη και τον πιο αν-αίσθητο θεατή του. Ο άνθρωπος αυτός που σε κάθε του εμφάνιση είναι μια έκπληξη και με την φωνή-δώρο που κατέχει αποτίει φόρο τιμής στον Legrand, τον Χατζιδάκι, τον Κραουνάκη και σε τόσους άλλους.

Αυτή την φορά ο Γιώργος στα μάτια μου ήταν ο «Μικρός Πρίγκιπας» του Εξυπερύ. Ένα παιδί που με την αγνότητά του ήθελε να μας φέρει την ελπίδα και να μας μεταδώσει τα όσα καλά ο ίδιος αισθάνεται για τον άνθρωπο. Τραγουδούσε και τα τραγούδια αυτά ήταν μια ιστορική αναδρομή, ένα φλασμπάκ σε περιόδους και στιγμές που σημαδεύουν κάθε άνθρωπο από την εφηβεία και τους έρωτές της, στην ενηλικίωση και τις απογοητεύσεις και στην ζωή με την απώλεια.

Ένα δίωρο και κάτι γεμάτο αγάπη και θεατρικότητα. Ένας Γιώργος αεικίνητος και λαμπερός, με την χαρά του να ξεχειλίζει και να μοιράζεται, να γίνεται δική μας. Ένας Γιώργος καταθλιπτικός που στο απόγειο της παραπάνω χαράς μας έριχνε στον καιάδα των συναισθημάτων, μας κατακρεουργούσε και μέναμε με στόμα ανοιχτό και μάτια δακρυσμένα ακούγοντας τα αγαπημένα του/μας “Je suis Malade”, “I will wait for you”, “How many does it takes” και τόσα μα τόσα ακόμη.

Την βραδιά αυτή επιμελήθηκε η Λίνα Νικολακοπούλου. Άλλη τεράστια μορφή της ελληνικής μουσικής σκηνής. Μια γυναίκα που με τους στίχους της δίνει την δύναμη σε εμάς να ανταπεξέλθουμε στην καθημερινότητα. Μια γυναίκα που με την απλότητά της μας οδηγεί σε ταξίδια μοναδικά και αξέχαστα. Μια γυναίκα που με συστολή, ακόμη και μετά από τόσα χρόνια,  λαμβάνει την αγάπη του πλήθους και σκύβει το κεφάλι την στιγμή που μας ευχαριστεί για μια φιλοφρόνηση.

Η παρέα του Μ2 είναι η πλέον αξεπέραστη. Είναι αυτή που σε κάθε μουσικό ταξίδι του Περρή ανταμώνει στην Θεσσαλονίκη. Που δεν γνωριζόμαστε μεταξύ μας. Αναγνωρίζουμε μόνο τα πρόσωπα. Βιώνουμε την ίδια χαρά και λαμβάνουμε την ίδια αγαλλίαση από την τόσο ιδιαίτερη φωνή του. Και κάθε φορά είμαστε εκεί και τον απολαμβάνουμε.

Θα ήταν άδικο, μιλώντας για την μουσική αυτή παράσταση να μην μιλήσω για την υπέροχη δουλειά που κάνανε οι Fly Theater με τα εξαιρετικά τους βίντεο. Σχεδόν κάθε τραγούδι ήταν μια διαφορετική κινηματογραφική ταινία. Μια μικρού μήκους απεικόνιση αι ενσάρκωση στίχων και συναισθημάτων. Μια πανέμορφη προβολή που εξελίχθηκε στην πιο άρτια και πρωτότυπη σκηνογραφία.

Δεν ξέρω πώς να κλείσω αυτό το κείμενο. Δεν ξέρω πόσα πράγματα ακόμη μπορώ να χωρέσω και να πω. Το σίγουρο, είναι ότι θέλω να πω ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ», φωναχτό και γεμάτο στον Γιώργο, που κάθε φορά είναι τόσο αυθεντικός. Που παραμένει αγνός και με μια συστολή που πολύ σπάνια πετυχαίνουμε σε καλλιτέχνες αυτού το βεληνεκούς. Που  είναι ο «Ταξιδιώτης» της δικής μας ζωής. Που μας χαρίζει τόσα πολλά με την φωνή του.