Είναι άνθρωποι που τα χρόνια τους φέρνουν όλο και πιο κοντά μας κι ας βρίσκονται χιλιόμετρα μακριά. Που οι λέξεις που γράφουν είναι τόσο δικές μας όσο και δικές τους την ώρα που βγαίνουν από τα πλήκτρα τους και λεκιάζουν το ομοίωμα λευκού χαρτιού στην οθόνη του υπολογιστή. Άνθρωποι που τους γνωρίσαμε διαβάζοντας και έγιναν φίλοι μας από την γραφή τους και τις ιστορίες. Κι, όπως, κάθε φίλος, έτσι κι εγώ έχω ενστάσεις και σημεία αγαπημένα στον Αύγουστο Κορτώ και ήρθε η ώρα να σας τα εκμυστηρευτώ με αφορμή «Το μυστικό του Λεονάρντο» που μου κράτησε την καλύτερη παρέα αυτές τις μέρες.

Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι φτάνοντας στο τέλος της ζωής του μας εκμυστηρεύεται τον πολυτάραχο βίο του και όλα αυτά τα οποία τον οδήγησαν στην δημιουργία του γνωστότερου πίνακα όλων των εποχών. Ξεκινώντας από τα παιδικά του χρόνια, τα χρόνια της μαθητείας του, το Μιλάνο, την Φλωρεντία, το Βίντσι και το Ανκιάνο γίνονται μια τεράστια παιδική χαρά στην οποία βλέπουμε ένα άτακτο παιδί να ζωγραφίζει την ζωή του σε ένα καμβά.

Η Ημερολογιακή μυθιστορηματική αφήγηση της ζωής του μεγάλου ζωγράφου έχει γίνει με τρόπο αριστοτεχνικό. Ιστορικά γεγονότα και φήμες, τοποθετούνται στην πένα του ντα Βίντσι, δημιουργώντας την αίσθηση της σιγουριάς που προσφέρει μια τρόπον τινά ομολογία. Ο Κορτώ, χωρίς περίσσιες φιοριτούρες και τάσεις εντυπωσιασμού, αφήνει πίσω πολλά από τα φλέγοντα ζητήματα που έχουν πλέξει το πέπλο μυστηρίου γύρω από το πρόσωπο του αιρετικού καλλιτέχνη και επικεντρώνεται στην ανθρώπινή του φύση, την τάση και εμμονή του στην αγάπη και την νοσταλγικότητα που αποπνέει η σχέση μητέρας και παιδιού.

Το ζήτημα της σχέσης μητέρας και παιδιού είναι πολύ έντονο στα μυθιστορηματικά έργα του Κορτώ. Δεν μπω στην διαδικασία να συζητήσω τις αφορμές του, και τα γιατί. Δεν με αφορούν στην παρούσα. Αυτό που με αφορά, στο παρόν κείμενο, είναι ότι με τεράστια επιτυχία ακολουθεί ένα μοτίβο αφήγησης που καταφέρνει να ταράξει τον συναισθηματικό μας κόσμο και μας τοποθετεί σε μια διαδικασία αναζήτησης συναισθημάτων εκμαιεύοντας στιγμές του παρελθόντος μας εν είδει μορφής ψυχανάλυσης.

Προσωπικά, έχοντας παρακολουθήσει μεγάλο μέρος του έργου του και των συνεντεύξεων παρουσιάσεών του μπορώ με σιγουριά να πω ότι ως συγγραφέα τον αγαπώ στα μυθιστορήματά του. Καταφέρνει να δημιουργήσει εικόνες αυτοτελείς και συνάμα εξαρτημένες, που σιγά σιγά δημιουργούν μικρές θεατρικές σκηνές στο μυαλό των αναγνωστών.

Η γραφή είναι ένας ζωντανός οργανισμός που αναπνέει μέσα από τα κείμενα μας. Σε Αυτό το βιβλίο ήρθα αντιμέτωπος με μια γραφή που παρά την ασθματική της ταχύτητα βρέθηκε στο ζενίθ της ωρίμανσής της. Μεστή και με τρόπο εγκρατή, πηγαία και ταυτόχρονα με μια δόση υπεροπτικής σιγουριάς. Μια γραφή στερεή που πολλοί θα την ζηλέψουν και ακόμη περισσότεροι θα προσπαθήσουν να μιμηθούν στο μέλλον.

«Το μυστικό του Λεονάρντο» είναι ένα βιβλίο που με ταξίδεψε στα σίγουρα. Δεν ξέρω αν θα ανατρέξω στο μέλλον στις σελίδες του. Ξέρω, όμως, ότι δεν με πόνεσε, όπως πολλάκις με έχει πονέσει ο Κορτώ στο παρελθόν. Ξέρω ότι μου γέννησε αισθήματα συμπόνιας και αγάπης. Αισθήματα νοσταλγικά. Και μια ακόρεστη επιθυμία για περαιτέρω έρευνα.

Ο Αύγουστος Κορτώ είναι ένας πολυαγαπημένος συγγραφέας κι ένας ακόμη καλύτερος άνθρωπος. Κι όπως είχε πει κάποια στιγμή μια φίλη που θαυμάζω πολύ, με τον Κορτώ γνωριζόμαστε από την γραφή…άρα, γνωριζόμαστε. Και εγώ το επεκτείνω λέγοντας ότι πονάμε από την ίδια γραφή… άρα είναι φίλος μου.

Καλή ανάγνωση!