574463bc1dc524473d8b4af9

Ήταν 2015 θαρρώ, τότε που επιτέλους κατέφθασε η ελπίδα στην χώρα μας (τουλάχιστον έτσι πιστεύαμε…) όταν κυκλοφόρησε μια τούρτα γενεθλίων του πρώην πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά, που έγραφε πάνω της «Σαμαράς θα λέτε και θα κλαίτε».

Την κοιτούσα, την ξανακοιτούσα, λέω κάνα τρολ θα ναι. Δεν υπάρχει περίπτωση κάτι τέτοιο να είναι αληθινό! Είναι αστείο, για να μην πω κάτι πιο βαρύ, να πιστεύει κανείς κάτι τέτοιο, έλεγα.

Πέρασαν μήνες, πέρασαν χρόνια, στιγμές, εικόνες, γεγονότα και φτάσαμε αισίως στο σωτήριο έτος 2018. Η ελπίδα πέθανε, μας τελείωσε. Αλλά μαζί με αυτήν είτε πέθαναν είτε οδεύουν προς θάνατο τόσα άλλα… Αθώοι άνθρωποι, συνθήκες, σύνορα, αξιοπρέπεια, δουλειές, ποιότητα ζωής. Το μόνο που έμεινε να μας κρατάει ζωντανούς είναι η ψυχή μας (μιλώ μόνο για τους απλούς καθημερινούς πολίτες)  και η θρησκεία-πίστη, για όσους την έχουν εντάξει στη ζωή τους. Όλα τα άλλα, όπως και αυτά δυστυχώς, καταρρέουν. Υφίστανται το μεγαλύτερο πλήγμα από ποτέ που ελπίζω να μην οδηγήσει και στην τελική εξόντωση…

Στο σημείο αυτό να πω ότι ποτέ μου δεν ήμουν αριστερή ή δεξιά. Ποτέ δε στήριξα ακραία μορφώματα, όπως την Χρυσή αυγή. Ψήφιζα πάντα με κριτήρια λογικά ή συναισθηματικά. Έχω ψηφίσει μια φορά ΣΥΡΙΖΑ στο παρελθόν, τότε που κινδύνευε να μείνει εκτός βουλής. Ποτέ άλλοτε. Χαίρομαι που την ημέρα των τελευταίων εκλογών, εγχειριζόμουν και δεν πήγα να ψηφίσω. Όπως λέω και στους φίλους μου, θα είχα φάει και εγώ το παραμύθι, θα τους ψήφιζα και τότε απλά δε θα μπορούσα να συγχωρήσω τον εαυτό μου. Για τα παιδιά μου, για μένα, για όλα αυτά που θα είχα προκαλέσει.

Από πού ξεκινήσω; Η ακαταλληλότητά τους είναι τόση και σε όλους τους τομείς που την κατάλαβαν όλοι! Μέσα και έξω. Και πράττουν αναλόγως. Και καλά κάνουν! Για τις χώρες που αντιπροσωπεύουν και για τα συμφέροντα αυτών. Και εμείς, τί; Μπλέξαμε με ακατάλληλους, άπληστους ανθρώπους που πορεύονται με μοναδικό Θεό το χρήμα. Δεν εργάζονται για την χώρα τους, αλλά μόνο για τους εαυτούς τους. Και αυτό το κάνουν καλά, πολύ καλά.

Είναι τυχαίο ότι αποφάσισαν τώρα και με συνοπτικές διαδικασίες να λύσουν το σκοπιανό; Ότι τώρα ξύπνησαν οι Τούρκοι και διεκδικούν με θράσος μέρη που δεν τους ανήκουν; Ότι απαξιώνουν θρησκεία και οικογένεια, ενώ τατόχρονα είναι φιλέσπλαχνοι μόνο με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες;

Και μεις; Εμείς τί κάνουμε; Προσπαθούμε να αντιδράσουμε, αντιδρούμε, αλλά… Στο σκοπιανό έγιναν συλλαλητήρια, κινητοποιήθηκε ο κόσμος, μαζεύτηκε. Αλλά, πάνω που αναθαρρήσαμε κάπως, που υψώθηκε το εθνικό μας φρόνημα, μας πολέμησαν εκ των έσω… Μας υπολόγισαν κατά πολύ λιγότερους, έβαλαν εμπόδια στην διοργάνωση, εμπόδισαν τον κόσμο να πάει. Ειδικά μάλιστα στην Θεσσαλονίκη προσπάθησαν να μας αποπροσανατολίσουν πλήρως παίζοντας ένα δυνατό χαρτί. Τον Πάοκ. Σε ένα βαθμό το κατάφεραν. Με σύμμαχο τα ΜΜΕ, πέτυχαν αυτό που φάνταζε δύσκολο. Να μας κάνει να ξεχάσουμε, όχι όμως να λησμονήσουμε.

Και στο μεταξύ το γλέντι συνεχίζεται με αμείωτη ένταση. Πωλούνται τα πάντα. Υπηρεσίες, σύνορα, αξίες. Αυτές πρώτες πρώτες. Και κλειστήκαμε πάλι στα καβούκια μας και παρατηρούμε σιωπηλοί και αμέτοχοι. Μέχρι το επόμενο μπαμ που θα ναι πιο δυνατό. Ελπίζω να είναι. Να ξυπνήσουμε επιτέλους από τον λήθαργο…

Είμαι η Έλενα και στα 35 μου χρόνια επέλεξα να μείνω στην χώρα μου. Ονειρευόμουν να διδάξω σε πανεπιστήμιο, ούσα διδάκτορας, αλλά έκανα μια στροφή, τα άλλαξα όλα και είπα θα μείνω εδώ. Θα  μείνω εδώ και θα παλέψω. Για τα παιδιά μου, για την οικογένειά μου. Δεν το χω μετανιώσει. Παραμένω έντονα συναισθηματική. Δε μπορώ όμως άλλο να ανεχθώ άλλο το ξεπούλημα, την προδοσία. Ότι δυστυχώς…Σαμαρά λέμε και κλαίμε…Όχι γιατί ήταν καλός, αλλοίμονο, αλλά γιατί δεν ήταν χειρότερος…