Την Λούλα πάνε χρόνια πολλά που την είδα επί σκηνής. Τότε που μια παρέα νέων είχε στήσει μια παράσταση σταθμό για τα ελληνικά θεατρικά δεδομένα. Από τότε την παρακολουθώ και την χαίρομαι. Είναι από τις αεικίνητες γυναίκες που δεν κάθονται στιγμή χωρίς να κάνουν κάτι. Και έτσι, σήμερα, με αφορμή το «Δείπνο Βασιλισσών»  του Τσίλογλου, μας δίνεται κι η ευκαιρία να τα πούμε!

 

 

1.       Πώς θα σε δούμε στο «Δείπνο Βασιλισσών», Λούλα;
Στο Δείπνο Βασιλισσών υποδύομαι την Αμαλία μια γυναίκα σνόμπ, αυταρχική, λίγο αλκοολική και νευρική που αγαπά τα λούσα και την καλή ζωή.  Πιστή φίλη και κόρη. Φοράω εντυπωσιακά κοστούμια και πάντα έχω κάτι αρνητικό, και όχι μόνο, να πω για τον καθένα. Ένας ρόλος κόντρα στη προσωπικότητα μου. Με δυσκόλεψε αρκετά και την ψάξαμε με τον σκηνοθέτη μας σε βάθος.

 

2.       Ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας για το «Δείπνο Βασιλισσών»;
Το σενάριο, η ομάδα και η σκηνοθεσία! Όλα μαζί φτιάχνουν μια ατμόσφαιρα που απογειώνουν την παράσταση μας. Μην ξεχνάμε και ότι το αντίτιμο του εισιτηρίου είναι χαμηλό σε σχέση με το θέαμα που ο θεατής παρακολουθεί επί σκηνής.

 

3.       Από το δράμα στην κωμωδία, πώς είναι η μετάβαση;
Εύκολη όταν έχεις σκηνοθέτη που γνωρίζει ακριβώς τι θέλει να κάνει και πως να το κάνει. Το δράμα θέλει διαφορετική καθοδήγηση σε σχέση με την κωμωδία. Η κωμωδία θέλει ρυθμό και οι παύσεις να μιλάνε στο θεατή, από την άλλη το δράμα θέλει σκέψη και διαπεραστικό βλέμμα για μένα. Στην κωμωδία δημιουργείς μια διάθεση στο θεατή ενώ στο δράμα έναν προβληματισμό.

 

4.       Τι θα ήθελες να πεις σε έναν νέο που κάνει τα πρώτα του βήματα στην υποκριτική;
Δεν νομίζω να είμαι η πλέον αρμόδια ώστε να δώσω συμβουλές σε κάποιον που θέλει να ασχοληθεί με την υποκριτική. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ανεξαρτήτου ηλικίας να κυνηγάει τα όνειρα του και να πιστεύει στον εαυτό του. Ωστόσο αυτό το επάγγελμα χρειάζεται γερό στομάχι και να μπορείς να δέχεσαι και τις συμβουλές και τις παρατηρήσεις, αλλά και την απόρριψη, όπως θα δεχόσουν την αποδοχή και το χειροκρότημα.

 

5.       Αν σου δινόταν η ευκαιρία, με ποιον σκηνοθέτη θα ήθελες να συνεργαστείς;
Με τον Πέδρο Αλμοδόβαρ γιατί θεωρώ πως η αισθητική του είναι κοντά στο μέσο θεατή και ας ξεπερνά τα όρια μερικές φορές. Στην Ελλάδα λίγο πολύ όλοι την ίδια δουλειά κάνουν σύμφωνα με τις δυνατότητες που έχει αυτή η χώρα.

 

6.       Δώσε μου μια ευχή για το μέλλον.

Υγεία, χαρά, ευτυχία και έναν κόσμο πιο ανθρώπινο.

Κι έτσι έκλεισε η όμορφη κουβέντα με την Λούλα. Κι εγώ θα σταθώ στο «κόντρα» που η ίδια ανέφερε για την προσωπικότητά της. Μιας και πρώτη φορά έχω γνωρίσει  τόσο θετικό άνθρωπο στο θέατρο, όλα αυτά τα χρόνια. Κι η Λούλα, είναι σίγουρο πως θα μαγέψει κάθε θεατή.