Άτιμο πράγμα η νέα γενιά. Ακόμη πιο δύσκολοι οι νέοι της. Αυτοί που είναι τόσο μικροί, σχεδόν λιλιπούτιοι στα μάτια των μεγάλων. Και αυτοί οι νέοι προσπαθούν να υψώσουν το ανάστημά τους και να προσφέρουν στον τομέα τους πράγματα που θα δώσουν και το δικό τους στίγμα.

Ένας τέτοιος νέος είναι ο Στέλιος Βραχνής. Ο Στέλιος τα τελευταία χρόνια αναμετράται σκηνοθετικά με το θέατρο. Κι όλο διαλέγει τα έργα τα «δύσκολα». Ακούω πολύ το όνομά του και πάντα με χαροποιεί η όρεξή του. Μια όρεξη που έχει φέρει στην πόλη μας, έργα σπουδαίων συγγραφέων. Και κάπως έτσι, με αφορμή τον δικό του Κάφκα, ξεκινήσαμε με τον Στέλιο την κουβέντα μας.

1)      Στέλιο, γιατί τον Κάφκα;

Σκοτεινός, εφιαλτικός, υπαινικτικός, προφητικός, προκλητικός, μύχιος…για αυτό Κάφκα! Ήταν ένα νεαρό αγόρι με υπαρξιακές αγωνίες που ήθελε να φύγει, να φύγει αλλού, να μην ανήκει πουθενά…για αυτό Κάφκα. Μού μιλάνε τα έργα του πολύ άμεσα. Γίνονται μουσική οι λέξεις του και αποτυπώνονται στο κεφάλι μου. Και ειδικά το «Γράμμα στον πατέρα». Αυτό με καρφώνει, ίσως πολλές φορές με κάνει να νιώθω άσχημα, ενοχικά. Για αυτό λοιπόν, Κάφκα.

2)      Τι θα δούμε στο «Γράμμα στον πατέρα»;
Δεν είναι τόσο τί θα δείτε, όσο τι θα σας συμβεί. Η παράσταση προσπαθήσαμε να είναι μια ζωντανή εμπειρία. Υπάρχουν όλα τα δομικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν και το έργο του Κάφκα: ο εφιάλτης, ο υπαινιγμός, η αδικία της εξουσίας…Υπάρχει έντονο το στοιχείο της αγωνίας, της πίεσης. Οι ηθοποιοί δεν ενσακρώνουν κανέναν ρόλο. Είναι φορείς του κειμένου και όλων των αποχρώσεων του, των νοημάτων του. Επίσης, το κοινό δεν στέκεται απλά ως θεατής στην παράσταση, αλλά ως συνένοχος, ως φταίχτης, ίσως, και ως ο ίδιος ο πατέρας.

3)      Νεανική αλαζονεία ή υπέρμετρη αγάπη για την δουλειά σου η ενασχόληση με τόσο μεγάλους συγγραφείς;

Δε νομίζω αλαζονεία. Σίγουρα όμως εμμονή. Είναι κάποια ζητήματα κάποιες αναρωτήσεις που έρχονται και ξαναέρχονται μπροστά μου, με τυραννούν πολλές φορές, αναζητούν τρόπο να εκφραστούν. Δεν είναι τόσο, οι συγγραφείς επομένως, όσο τα κείμενα! Όταν ένα κείμενο καταφέρει να με καθηλώσει ως αναγνώστη, να με ερεθίσει, να με παρασύρει στα ποτάμια του, τότε θα το ανεβάσω το κάθε άλλο.

4)      Τι είναι το θέατρο για εσένα;
Ωχ! Θα στο πω περιφραστικά, αν και προσπαθώ καιρό να το συμπυκνώσω σε μια λέξη. Είναι μια φωτεινή διαδικασία προς αυτό που δεν έχεις γνωρίσει ακόμα, προς κάτι ξένο αλλά και ταυτόχρονα δικό μου. Είναι ένας τεράστιος καθρέφτης απέναντι στη Φύση, όπως έλεγε και ο Σαίξπηρ.

5)      Μπορεί το θέατρο να σταθεί εμπόδιο στην παιδαγωγική κατρακύλα του εκπαιδευτικού συστήματος;

Το θέατρο όπως και γενικά η τέχνη βοηθάει όσους κάνουν πρώτα το βήμα να την εμπιστευτούν, να την πιστέψουν. Οπότε μάλλον δε μπορεί να σταθεί εμπόδιο στην κατρακύλα του εκπαιδευτικού συστήματος γενικά, αλλά μπορεί να οδηγήσει τους νέους που την εμπιστεύονται προς κάποια διέξοδο.

6)      Τι είναι αυτό που σε κάνει να θες να παράξεις έργο στη Θεσσαλονίκη;

Δεν ξέρω, μάλλον το γεγονός ότι γεννήθηκα και μεγάλωσα εδώ. Με τον καιρό αντιλήφθηκα βεβαια, ότι το κοινό της Θεσσαλονίκης είναι ιδιατέρως δύσκολο, αρκετά κλεισμένο και μερικές φορές στενόμυαλο με σκέψη απαρχαιωμένη. Αυτό είναι ένα σοβαρότατο θέμα. Όμως, και μεγάλο στοίχημα. Ένιωθα την ευθύνη να προσπαθήσω να μιλήσω μαζί τους για ό,τι με απασχολεί, για τις αγωνίες, τα παράπονα μου. Αν είσαι ειλικρινής απέναντι στο κοινό, σιγά-σιγά θα ανοιχτεί κι αυτό.

7)      Δώσε μου μια ευχή για το μέλλον.
Σθένος! Αυτό. Σθένος και χιούμορ σε μια εποχή όπου όλα είναι δύσκολα. Και φυσικά εμπιστοσύνη στους καλλιτέχνες, στους δημιουργούς, στον πολιτισμό.

Έτσι έκλεισε η κουβέντα μου με τον Στέλιο Βραχνή. Και για το κλείσιμο, μού άφησε το σθένος και την εμπιστοσύνη. Ποιο βαραίνει περισσότερο; Όποιο. Μα και τα δύο είναι συστατικά που τα θέλουμε στην τέχνη σήμερα. Για το θέατρο και τον πολιτισμό μας.