the-eye

 The Eye (Χονγκ Κονγκ – 2002)
Ένα κορίτσι κάνει μεταμόσχευση ματιού. Τα καλά νέα είναι ότι η εγχείρηση ήταν επιτυχημένη, τα κακά ότι ήταν τόσο επιτυχημένη που βλέπει πράγματα, τα όποια δε θα έπρεπε να είναι ορατά. Τρομαχτικό σενάριο συν πειστικές ερμηνείες με συναίσθημα ίσον καλή ταινία τρόμου. Οι γρήγορες εναλλαγές σκηνών και η συνεχής ροή δράσης, συμπληρώνουν τα καλά στοιχεία της ταινίας και κρατούν το ενδιαφέρον του θεατή αστείρευτο. Λοιπόν δείτε την ταινία και τα μάτια σας δεκατέσσερα! Ή καλύτερα όχι…

dark-waterDark Water (Ιαπωνία – 2002)
Συνήθως μια κηλίδα στο ταβάνι δεν είναι τίποτα, αλλά στην προκειμένη περίπτωση είναι τα πάντα. Καλογραμμένη ιστορία φαντασμάτων, εξαιρετικές ερμηνείες και απόκοσμη ατμόσφαιρα, είναι αυτά που χρειάζεται κάθε ταινία τρόμου που σέβεται τον εαυτό της. Μάλιστα η συγκεκριμένη τα διαθέτει όλα αυτά στο έπακρο. Οι τρομαχτικές σκηνές σε κάνουν να αναπηδάς από τη θέση σου τρεις και λίγο, ενώ το απόμακρο και σκεπτικιστικό ύφος των ηθοποιών σου εξάπτει τη φαντασία.

shutterShutter (Ταϋλάνδη – 2004)
Θα κάνετε πολύ καιρό να πιάσετε στα χέρια σας φωτογραφική μηχανή, μετά την παρακολούθηση της ταινίας αυτής. Το σενάριο δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, αλλά ο μαγικός τρόπος του σκηνοθέτη και οι αψεγάδιαστες ερμηνείες, το μετατρέπουν σε μια από τις καλύτερες ταινίες τρόμου στην ασιατική κινηματογραφική ιστορία. Η εν λόγω ταινία έγινε πολύ γρήγορα αμερικάνικο remake και όπως και οι περισσότερες, μπορεί τα remake αυτά να είναι εξίσου καλά με τα πρωτότυπα, αλλά δε μπορούν να φτάσουν την ατμόσφαιρα, το συναίσθημα και την κουλτούρα του ασιατικού κινηματογράφου.

 

auditionAudition (Ιαπωνία – 1999)
Η ταινία θέλει να διαθέτεις αντοχή και σκληρά νεύρα γιατί πρόκειται για από τις πιο ακραίες στην κατηγορία της, μιας και περιέχει βίαιες και βάναυσες σκηνές. Φανταστείτε ότι στην πρεμιέρα της στο φεστιβάλ κινηματογράφου του Ρότερνταμ το 2000, είχε ρεκόρ θεατών που ήθελαν να βγουν έξω από την κινηματογραφική αίθουσα και αρκετές λιποθυμίες όπου επενέβησαν οι πρώτες βοήθειες. Αν ακόμα θέλετε να την δείτε, να θυμάστε ότι χρειάζεται γερό στομάχι.

lady-vengeanceLady vengeance (Κορέα – 2005)
Παρόμοιο σενάριο και στο ίδιο μήκος κύματος με την προηγούμενη ταινία και αυτή, η καθόλου άδικη εκδίκηση μιας γυναίκας. Δυναμικό σενάριο που διεγείρει τη φαντασία και όχι πολλοί αλλά εύστοχα τοποθετημένοι διάλογοι. Όπως λέει και ο ελληνικός τίτλος ” η εκδίκηση μιας κυρίας” πραγματοποιείται με το χειρότερο τρόπο. Το μόνο που ζητούσε ήταν να την αφήσουν ήσυχη, δεν τον έκαναν και τώρα το πληρώνουν…

 

tell-me-somethingTell Me Something (Κορέα – 1999)
Να και ένα αστυνομικό θρίλερ τρόμου από την μακρινή Κορέα. Ανήκει αναμφισβήτητα στις πιο εντυπωσιακές ταινίες του είδους των τελευταίων χρόνων και πλέον θεωρείται κλασσικό στην χώρα του. Κάτι όπως το ”seven” και η ”σιωπή των αμνών ” στην Αμερική. ‘Όχι ότι μπορεί να τις συναγωνιστεί, αφού πηγαίνει σε μια αντίθετη κατεύθυνση και το σενάριο αλλά και τα έσοδα της.

 

the-grudgeThe Grudge (Ιαπωνία – 2004)
Μια ιστορία φαντασμάτων είναι ήδη τρομαχτική από μόνη της. Όταν όμως εμπλέκεται σε αυτήν την ιστορία και ένα μικρό παιδί, τότε τα πράγματα χειροτερεύουν κατά πολύ. Όπως είπαμε, οι Ιάπωνες ξέρουν να χειρίζονται τον τρόμο άριστα, προσθέτοντας και αυτή την τόσο αποκρουστική ατμόσφαιρα καταφέρνουν σχεδόν πάντα να μας δίνουν περίφημες ταινίες τρόμου.

 

The-Road
The Road (Φιλιππίνες – 2011)
Ήμουν επιφυλακτική με την ταινία αυτή, αφού οι Φιλιππίνες δε φημίζονται για τον κινηματογράφο τους. Το ενδιαφέρον μου κίνησε το εξώφυλλο και τελικά έκανα πολύ καλά που την είδα αφού συγκαταλέγεται σε αυτή την λίστα. Μία ξεχασμένη υπόθεση ξανανοίγει, όταν τρεις νεαροί εξαφανίζονται από ένα εγκαταλελειμμένο δρόμο που είχαν ακολουθήσει. Αρκετοί κριτικοί κινηματογράφου το χαρακτήρισαν ως ένα κομμάτι τέχνης. Μπράβο στις Φιλιππίνες!

 

ringuRingu (Ιαπωνία – 1998)
Είναι πολύ δύσκολο, σχεδόν ακατόρθωτο, να κάνεις μια ταινία τρόμου χωρίς ίχνος αίματος και βίας. Κατάφεραν το ακατόρθωτο λοιπόν οι συντελεστές του ringu. Το βλέμμα των ηθοποιών σε μαγνητίζει, η ατμόσφαιρα είναι τόσο φρικιαστική και οι σκηνές όσο φτάνουν προς το τέλος σου προκαλούν ανατριχίλα. Οι ασιάτες δημιουργοί είναι μετρ στο να παίζουν με το μυαλό και το συναίσθημα. Μετά την προβολή της ταινίας έπαθα κάτι που είχε να μου συμβεί από μικρή, κοιμόμουν για αρκετά βράδια με ανοιχτό το φως και αρκετή δυσκολία. Θερμά συγχαρητήρια στους συντελεστές.

 

oldboyOld Boy (Κορέα – 2003)
Τελευταίο και καλύτερο το αριστουργηματικό old Boy με 25 βραβεία και ψηφισμένο ομόφωνα πρώτο στη θέση των καλύτερων ασιατικών ταινιών. Μια παράξενη και ισχυρή ιστορία εκδίκησης με θριαμβευτικές ερμηνείες και κατά την γνώμη μου με το καλύτερο σενάριο που έχει γραφτεί ποτέ. Δε θα μακρηγορήσω, το μόνο που θα πω είναι πως το Old Boy είναι η απόδειξη πως ο κινηματογράφος είναι η έβδομη τέχνη.

 

Καλή Προβολή!
 
Θεανώ